| |
|
|
MANIFIESTACIÓN O SÁBADO 10 DE FEBREIRO ÁS 12’00 DA MAÑÁN NA PRAZA DA PALLOZA.
NON Ó PECHE DE HENKEL – LA TOJA!!!
PECHAN PARTE DA NOSA VIDA
A globalización pecha o noso posto de traballo. A eles dalle igual que levemos 10,15, 20, 30 anos, etc, traballando en Henkel – La Toja. Para nós, co seu peche, remata a nosa vida productiva, todo a cambio de que eles aumenten os seus beneficios. O vello conto de sempre: os ricos cada vez son mais ricos e os pobres, cada vez mais pobres.
¿Por qué os poderes públicos non nos protexen? Parece ser que as grandes multinacionais como Henkel – La Toja son un enemigo moi poderoso para as administracións. Despois de todo, 153 traballdor@s é un custe moi baixo para a multinacional. Pouca cousa para ese imperio.
Pero a empresa Henkel – La Toja non se pode ir “de rositas”. Só conseguiremos as nosas xustas contraprestacións mediante a unidade de tod@s @s traballador@s, e a mobilización permanente que permita superar por goleada as cativas propostas que nos da a empresa. Para iso só hai un camiño: loitar unid@s polos nosos intereses como traballador@s.
Que se queren deixarnos trirad@s sen traballo, que saiban que non o van ter moi fácil. Que se enteren que por catro euros non se paga un posto de traballo, sobre todo, como é o caso de moita xente da plantilla, despois demoitos anos de esforzos diarios na empresa.
Por iso, logo de ter moit@s de nós deixado a nosa saúde nesta fábrica, agora queren levar a producción (iso dín…) a outros lugares, supoñemos que con salários de miséria, para así facilitar o medre dos beneficios de Henkel – La Toja.
Que non nos tomen o pelo. Moitos anos de traballo non son igual a duros a catro pesetas. Queremos conservar o noso posto de traballo, e únicamente o conseguiremos con unidade, esforzo e loita.
NON Á DESTRUCCIÓN DE POSTOS DE TRABALLO!!!
HENKEL – LA TOJA, MARCA AMIGA, NON DESTROCES A NOSA VIDA!!
| | January 16
Companheiras e companheiras, Galegos e Galegas do Norte e do Sul, da costa e do interior, Compatriotas da Galiza irredenta, Siareiras e Siareiros:
Há agora um ano que muitos e muitas de nós vivimos umha jornada histórica em Compostela com a reapariçom da nossa equipa nacional de futebol tras 70 anos de longa noite de pedra. Até entom, falangistas primeiro e pepeiros depois impedírom com raiba que a Galiza contasse com representaçom de seu no eido do desporto.
Há agora um ano também que a luita de tant@s galegos e galegas começava a ver o seu fruto. Desde os primeiros documentos de organizaçons nacionalistas que já em 1974 reclamavam a necessidade de contar com selecçons galegas, passando pola criaçom de Siareir@s Galeg@s en 1996, ate á massiva manifestación en Compostela antes do Galiza – Urugai, som muitos os esforços que se figéron neste país em favor das nosas selecçons. Estamos seguros de que luitávamos no seu momento e seguimos luitando agora por algo digno, por algo fermoso, e o que é máis importante, por algo justo.
Desde há muitos tempo homens e mulheres desta naçom chamada Galiza, elaboramos faixas, realizamos murais polas selecçons galegas, recolhimos sinaturas e colamos cartazes, mais também debatemos, trabalhamos e berramos nas bancadas ou nas ruas com um só fim: que a Galiza como naçom estivesse representada internacionalmente polos seus e as suas desportistas e que estes/as pudessem livremente autodeterminar-se a nível político sem serem sancionados e sancionadas, insultados ou ameaçadas por se negarem a competir sob a bandeira vermelha e amarela da imposiçom.
Mas também amigos e amigas há quem pagou o seu posicionamento a favor da selecçom galega com algo mais do que umha sançom federativa ou com umha crítica selvagem desde um jornal ou rádio de Madrid.
Aproveitando que celebramos o ano da memória histórica cumpre lembrar aos membros da seleccom galega de futebol fusilados en Barcelona en 1936. Esses desportistas acudian às olimpíadas populares organizadas polo governo da República e fôron passados polas armas polos mesmos que de seguido proibíron a nossa língua, trouxérom a humilhaçom, o fascismo e o exílio à nosa terra,…
Por suposto também é momento de lembrar o exemplo de coerência e valentia que deu no seu momento o futebolista galego Nacho, todo un referente para o noso colectivo assim como para os nossos desportistas.
Siareiros Galegos, Siareiras Galegas como organización plural e apartidista, onde trabalhamos juntos e juntas por umha causa comum, reconhece os pequenos avanços que se tenhem dado os últimos meses com a reapariçom da nossa selecçom de futebol e a criaçom de novas equipas nacionais coma as de rugby, basquete ou handebol….mais o nosso colectivo quer também deixar claro publicamente que seguirá a existir e a luitar até que a Galiza como Naçom esteja representada a nível oficial em competiçons desportivas de carácter internacional.
Como di a legenda desta manifestaçom, para nós a Galiza é mais do que um jogo, Galiza é mais que umha partida ao ano. Desde esqui reclamamos ao governo da junta dar passos firmes pola total diginificaçom e oficializaçom dos nossos combinados nacionais e a sua extensom a todas as modalidades desportivas.
Companheiros e companheiras, nom nos enganemos, a dia de hoje som mais de 40 as naçons sem estado reconhecidas por diferentes federaçons internacionais. Futebol, rugby ou surf som apenas exemplos de desportos onde há naçons como a nossa reconhecidas oficialmente, e se a Galiza nom o estiver é principalmente pola incompetência de muitas federaçons, o medo a posicionarse de alguns (desportistas incluídos) e sobretodo polos espanholitos e espanholitas que vem em selecçons como a galega outra fenda no seu ráncio e patético orgulho canhi.
Compatriotas vindos e vindas de todos os recunchos da Galiza : pola unidade na defesa dos nossos direitos, pola luita contra o localismo, pola dignificaçom e oficializaçom das selecçons nacionais galegas e polo orgulho que temos de sermos galegos e galegas, de Siareir@s Galeg@s só podemos dar-vos as graças pola vossa assistência e pedir-vos que berredes connosco:
UMHA NAÇOM, UMHA SELECÇOM!!! January 14 Ante á polémica suscitada a raíz da música que se utilizou no acto de 25 cabodano do Parlamento de Galiza, a Asociación de Gaiteiros Galegos manifesta o seguinte:
As actuacións musicais nos actos de conmemoración dos 25 anos do parlamento galego e as declaracións públicas xeradas a posteriori demóstranos que non temos unha clase política normalizada na nosa cultura. Nun país cunha clase política orgullosa da súa cultura ninguén con capacidade para decidir sobre a organización dos actos de conmemoración dos 25 anos do noso parlamento, se atrevería a propoñer un acto onde se interpretan cancións galegas coas formas musicais do folclore andaluz. Porque así foi o que a conteceu ese día. Na música hai formas de interpretación que son froito de séculos de traspaso xeneracional da oralidade. Estas formas son as que caracterízan a cultura musical dun pobo. E no caso de Galiza é indiscutíbel que temos na música tradicional, unha das máis diversas e vivas do mundo enteiro. Non é comprensíbel que se fuxa dela para tal conmemoración.
A raíz dunhas supostas declaracións da Presidenta do Parlamento Galego que decían: “Nin a guitarra é andaluza nin a gaita é galega”... Queremos dicir : ten vostede toda a razón, a guitarra non é un instrumento andaluz pois está presente na maioría dos folclores peninsulares, aínda que nos do noroeste con moitísima menos forza que nos da meseta e levante. O que si é andaluz é un xeito determinado de tocar a guitarra e unha maneira determinada de cantar. Non se trata do instrumento Sra. Villarino, senón do xeito de interpretar un símbolo de Galiza, o noso Himno.
Basta xa, de que os nosos políticos se avergoñen da nosa identidade. A integración progresiva de tódalas culturas neste mundo globalizado non pode pasar pola difuminación das súas personalidades en favor de trazos arbitrariamente escollidos dende o gusto por esta o aqueloutra música. Moi ao contrario, é responsabilidade de todos conservar as nosas diferenzas culturais (idiomas, músicas, instrumentos, traxes, xeitos de cultivar a terra, ...) pois son elas as que aportan riqueza á cultura humana e quizais algún día precisemos desa variabilidade para a supervivencia, o que xa sucedeu moitas veces ao longo da historia da especie humana.
É asombroso que dende as máis altas estruturas do poder político galego, dende os órganos que representan, ou deberan representar á galeguidade, asistamos sistematicamente á potenciación do autoodio. Lembremos o caso da Banda da Deputación de Ourense que nos quixo convencer de que as gaitas escocesas (e non nos referimos aos instrumentos senón ás formas, aos xeitos, ás maneiras de interpretar,...) eran mellores que as propiamente galegas. É absolutamente denigrante escoitar alalás aflamencados, un xeito tan propio e dunha beleza tantas veces louvada por propios e alleos dende hai case dous séculos, non merece ser cantado con cadencias e modos flamencos dentro dun acto no que se pretende conmemorar os 25 anos do autogoberno GALEGO, moito menos ser interpretado cun instrumento que lle é absolutamente alleo. Non se pode confundir a beleza artística coa representatividade dun símbolo, alalás, gaitas de fol galegas e o noso Himno son símbolos que nos identifican como galegos/as.
Preferimos non entrar a valorar os coñecementos musicais deste ou daquel outro persoeiro/a político/a, que seguro que os teñen, mais deixemos estas nocións en mans dos técnicos e dos especialistas, que para iso están.
A Asociación de Gaiteiros Galegos, co obxecto de normalizar á presenza da música tradicional en todos os actos institucionais do Goberno e do Parlamento, ofreceuse ao Presidente da Xunta para elaborar un proxecto de protocolo para utilización da nosa música nos actos institucionais. Só a Vicepresidencia da Xunta aceptou esa colaboración. Desde o Parlamento de Galicia non se contactou en ningún momento coa Asociación de Gaiteiros Galegos, co obxecto de axudar a deseñar o que sería un dos actos centrais do vixésimo quinto aniversario do Parlamento de Galicia, no seu Pleno Extraordinario. Con certeza teriamos proposto intervencións musicais que serían de absoluto consenso entre as forzas políticas e para a sociedade galega que é, ao fin, quen máis debera celebrar esta onomástica. Máis aínda, teriamos proposto intervencións musicais cun orzamento moitísimo menor. E, por suposto, somos sabedores do riquísimo elenco de músicos que temos no país e dos seus múltiples e variados estilos.
Se a quen organizou semellante acto lle parece que a gaita de fol galega non é o suficientemente digna para acompañar ao noso himno, se a tanto chega o seu autodesprezo, se tanta vergoña sentiu por ser galego/a, se lle pareceu que para ser moderno precisaba borrar, adulterar ou modernizar símbolos, polo menos que acompañara o noso himno con algo neutro como unha boa orquestra sinfónica, unha digna coral ou mesmo unha boa banda de música, que de todo temos aquí en Galiza, sen ter que botar man de folclores alleos.
Desde a Asociación de Gaiteiros Galegos lamentamos que pouco máis transcendera que as intervencións musicais. Daquela, ¿cal é o alcance político deste acto? Pois se foi o que estamos a falar, mellor sería deixarnos de aniversarios e dedicar os esforzos a outras tarefas, como pode ser o desenvolvemento da lei de símbolos de Galicia do ano 1984 sobre a que a Asociación de Gaiteiros Galegos ten distintas achegas que suxerir. Cómpre diferenciar neste aspecto o que é un acto institucional, como o devandito Pleno Extraordinario, onde é necesario respectar a lexislación vixente (lei de símbolos de Galicia) do que poden ser os gustos que a nivel particular poida ter cada representante do noso Parlamento, que de seguro son ben variados. ¿Ou é que a partir de agora vanse autorizar variantes da nosa bandeira segundo o gusto do político de turno?
A este respecto, houbo un aspecto nos discursos que puidemos escoitar neste acto conmemorativo que nos chamou poderosamente a atención: a coincidencia de todos/as vostedes no feito de que Galiza se acha na vangarda. Non sabemos a que vangarda se refiren, aínda que unha cousa si sabemos de certo: unha das poucas cousas, senón a única, na que Galiza poder marcar unha diferenza notable co resto dos países do mundo é na conservación e orixinalidade da nosa música tradicional. Esa manifestación da que vostedes se avergoñan constitúe, ao fin, unha das moi pouquiñas vangardas galegas.
Ogallá esta discusión sirva para que as tres forzas políticas representadas no noso parlamento se decaten de que a nosa música tradicional non é un patrimonio partidario, e que deixen de esforzarse en como organizar actos musicais, en conmemoracións de solemnidade que os diferencien a unhos dos outros. Por favor, deixen de experimentar con importacións alleas para a nosa música. O seu deber é poñerse á altura das clases populares de Galiza que foron quen mantiveron vivas e vigorosas as nosas tradicións musicais.
Por último só engadir que a gaita non é galega, non señor/a, hai centos de gaitas por todo o mundo, pero a gaita de fol galega si que o é, e iso significa morfoloxía, xeito, repertorio e modismos, xustamente o que nos define como galegos/as e o que deberiamos mimar, agarimar e non desprezar
January 10 Aquí estamos de volta, depois de um mês...ou quase. Vamos dar guerra este ano, prometemo-lo!!!! Saúdos a tod@s... December 15
|
|
|
CAMPAÑA de APOYO a la FUNDACIÓN F. ENGELS FRENTE a las AGRESIONES FRASCISTAS
Compañeros:
Nos dirigimos a vosotros nuevamente para contar con vuestra participación en la defensa de la Fundación Federico Engels. Desde el mes de septiembre nuestra sede en Vitoria es víctima de pintadas fascistas, pero el pasado 12 de diciembre se atrevieron a ir mucho más lejos, agrediendo fisícamente a un compañero. Tanto Delegación de Gobierno como la Consejería de Interior del Gobierno vasco, a pesar de estar informados en detalle, no han movido un sólo dedo para frenar la impunidad de estos elementos. Por nuestra parte nos mantemos firmes, no permitiremos que los fascistas impidan nuestra labor de difusión y defensa de las ideas del marxismo, ni que quiebren nuestra lucha por la transformación socialista de la sociedad, como tantos otros compañeros de otras organizaciones que en el conjunto del Estado sufren todos los días agresiones de estas características. Hemos lanzado la formación de un Comité Antifascista que cuenta ya con la participación activa de gran parte de las organizaciones obrera y juveniles de la izquierda y esta tarde tenemos convocada una concentración. Este es el punto clave, unidad de la izquierda movilizando a nuestra clase. Pero también queremos señalar la actitud del Estado burgués, que a pesar de llenarse la boca con la palabra libertad y democracia a través de todos sus representantes, permanece impasible frente a la persecución que la izquierda sufre de las bandas fascistas. Por ello os pedimos que enviés la resolución a las direcciones que os indicamos a continuación con copia al correo de la Fundación. fundacion_federico@engels.org
· Basta de impunidad para las bandas fascistas
· Basta de pasividad de las autoridades policiales y de seguridad del gobierno vasco con estos matones fascistas
|
Basta de agresiones fascistas en Vitoria
A la atención de:
- Viceconsejería de interior del Gobierno Vasco Miguel Ignacio Legarda Uriarte Fax 945173435
e-mail japortuondo@ej-gv.es
- DELEGACION DEL GOBIERNO COMUNIDAD AUTÓNOMA PAÍS VASCO
Paulino Luesma Correas
Fax: 945 95 91 20
e-mail delegado_gobierno.paisvasco@map.es
- MINISTRO DEL INTERIOR
Alfredo Pérez Rubalcaba
Fax 91 5371003
e-mail estafeta@mir.es
1.- Desde el pasado mes de septiembre la sede de la Fundación Federico Engels y del Sindicato de Estudiantes en Vitoria ha sido objeto de continuas pintadas nazis perpetradas por una banda fascista organizada y que actúa desde hace tiempo en la ciudad. Este grupo esta integrado por individuos muy conocidos en los ambientes de gimnasio y de las empresas de seguridad. Uno de ellos, José Viñas, ha trabajado como guardia de seguridad en la sede de la UGT, prestando servicios como empleado de la empresa de seguridad VINSA. Se da la circunstancia de que la sede de la UGT y la de la Fundación Federico Engels y del Sindicato de Estudiantes se encuentran en aceras opuestas en la misma calle. Amparándose en este “trabajo”, el mencionado fascista José Viñas ha recibido durante estos meses, en horario laboral y en la misma sede de UGT la visita continua de otros fascistas.
2.- Las pintadas amenazantes con simbología nazi fueron una primera fase en la agresión. El 24 de noviembre uno de estos individuos que mantiene relaciones con José Viñas entró en el interior de la sede de la Fundación y del Sindicato de Estudiantes en actitud provocadora declarándose fascista. El 12 de diciembre se dio un paso más. Dentro de la sede de UGT, otro fascista, acompañado por el mencionado guardia de seguridad José Viñas, agredió a un militante de la UGT y socio de la Fundación Federico Engels en la sala del sindicato del metal provocándole lesiones en cráneo y rodilla derecha. Al día siguiente de estos graves sucesos fue cesado el guarda de seguridad José Viñas de su actividad en la sede ugetista después de que un informe de los cuerpos y fuerzas de seguridad del Estado confirmasen al responsable de seguridad de la UGT de Euskadi Eloy Pedro de los Ojos que el citado individuo pertenecía a banda fascista tal como venía denunciando afiliados a la UGT, la Fundación Engels y el Sindicato de Estudiantes desde hacia meses.
3.- El 13 de diciembre, el mencionado fascista José Viñas y otros integrantes de su banda volvieron a proferir amenazas e insultos contra militantes de la Fundación, del Sindicato de Estudiantes y de la UGT. Estas agresiones han sido denunciadas ante el conjunto de la población y del movimiento obrero de Vitoria por parte de la Plataforma Antifascista que agrupa a numerosos sindicatos obreros, organizaciones políticas de la izquierda y entidades ciudadanas.
4.- Las agresiones perpetradas también han sido denunciadas puntualmente a la Ertzainzta y a los responsables de seguridad del gobierno vasco. Sin embargo hasta el momento no se ha practicado ninguna detención y los fascistas siguen actuando con total impunidad ante la pasividad de los responsables policiales del gobierno vasco y de la delegación del gobierno central. ¿Hasta cuando se mantendrá esta situación? Obviamente si en los próximos días hay una agresión más, los responsables políticos y policiales del gobierno vasco y central tendrán que asumir su responsabilidad por no haber actuado contra estos elementos de sobra conocidos por ellos y que han sido denunciados en numerosas ocasiones.
Por tanto, los abajo firmantes exigimos:
· Basta de impunidad para las bandas fascistas
· Basta de pasividad de las autoridades policiales y de seguridad del gobierno vasco con estos matones fascistas
· Disolución inmediata de estas bandas paramilitares que son una amenaza a los derechos democráticos
- Juicio y castigo a sus integrantes.
December 14 Coloco este comunicado tal como o recebim, enviado pol@s companheir@s de Galiza Por Palestina. Desculpade a defectuosa traducçom, que eu nom retoquei, por nom demorar na difusom do documento.
MANIFESTO POLÍTICO
EMITIDO POLO FRENTE POPULAR PARA A LIBERACIÓN DE PALESTINA POLO SEU ANIVERSARIO TRIXÉSIMO NOVENO
Ás masas de noso heroico pobo palestino,
No día once de Decembro de 1967 foi cando naceu o FPLP, e para conmemorar esta fecha, o FPLP, co seu liderado, seus cadros, seus militantes e seus combatentes, presentan ás masas do pobo palestino e demáis pobos árabes alá onde se encontran, así como as forzas dos movementos de liberación e progreso en todo o mundo, seu agradecemento e súa consideración polo seu apoio e soporte ao FPLP ao largo dos anos da súa longa loita. Así tamén, saúdan ás masas da nosa nación árabe e ao pobo palestino nos territorios palestinos ocupados en 1948, en 1967, na diáspora e, a todos os mártires do pobo palestino e da nación árabe que morreron no campo de batalla pola dignidade, defendendo a nosa causa patriótica e nacionalista, e a cuxa cabeza, están os camaradas e compañeiros os lideres Abu Ali Mustafa, Yaser Arafat, Ahmad Yasin, Fathi Al-Shaqaqui, Zuheir Muhsen, Tilaat Yacoub, Majed Abu Sharar, Abu Alabbás, Khaled Nazzal, Jihad Gibril, Hasan Shaker y Fahed Awaad. Saudamos tamén, aos loitadores do noso pobo que están nas cárceres da ocupación sionista, entre quenes, se encontran mulleres, homes, nenos e anciáns, así como, aos camaradas e compañeiros das distintas faccións da resistencia palestina, entre quenes, están o camarada secretario xeral do FPLP Ahmad Saadat e o vicesecretario o camarada Malouh.
Queremos dirixir un sincero saúdo, nesta ocasión, aos compañeiros de Hizbulá que demostraron sobre o terreno, que vencer ao enemigo sionista, é unha posibilidade realista en contra do que difunden algúns réximes e forzas políticas árabes derrotistas. Así tamén, saudamos á valente resistencia iraquí, reafirmando o noso orgullo por ela e pola súa loita contra as forzas invasoras e da ocupación.
Ás masas do noso pobo,
Dende que naceu o FPLP da matriz do Movemento dos Nacionalistas Árabes, preservou, e o segue facendo, fidelidade ás loitas e sacrificios do pobo palestino ao longo dos anos, sen renunciar ao obxectivo máis nobre para a realización das ambicións deste resistente pobo na liberación da ocupación e o establecemento dun estado palestino democrático sobre toda a terra palestina como obxectivo estratéxico, sen menos valorar, como é natural, a importancia sobre a realización do obxectivo parcial, cal é, o establecemento dun estado palestino independente e soberano sobre os territorios ocupados en 1967, con Xerusalén como capital e preservando o dereito ao retorno de todos os refuxiados as súas casas de onde foron desprazados en 1948, sendo éste punto, o fundamento do obxectivo parcial e a ponte a través da cal, pasaremos a realizar noso obxectivo estratéxico.
A causa palestina segue atravesando unha senda moi complexa, xa que o enemigo sionista, xunto a outras partes determinantes dentro do que chaman a Comunidade Internacional, segue denegando os dereitos nacionais de noso pobo e traballan xuntos e con empeño, para suprimir ditos dereitos o mingualos, empuxando a noso pobo á sumisión e a rendición. E aí está o enemigo sionista, practicando as clases de agresións máis horrendas contra o noso pobo entre asesinatos, matanzas, demolicións de casas, devastación de terras e expropiación de outras, continuando a súa construcción de asentamentos e o seu muro de separación racial e cun embargo económico e político asfixiante, e así, e ata máis alá do que puido crear a imaxinación nazi sobre as distintas formas de represión e tortura.
En frente, o escenario palestino interno está presenciando, nestes días, unhas crecentes loitas e uns aliñamentos contrapostos que estiveron a punto de provocar unha infrutuosa guerra interna palestina, cuestión ésta, que se convertiu nunha verdadeira amenaza, non tan só para as faccións da resistencia, senon tamén para a causa nacional e para todo o pobo. Sendo a cuestión así, non haberá máis escapatoria que recuperemos todos, a conciencia fundacional do interés nacional, lonxe do partidismo e o fanatismo sectarista e, dirixirse con seriedade, á construcción verdadeira da unidade nacional onde han de participar todas as faccións políticas e personalidades patrióticas, segundo o peso de cada forza sobre o terreno e, en base a un programa de principios nacionais para garantir a participación de todos na construcción do futuro palestino.
Ao reclamar a todos, a nos mesmos tamén, interesarse sobre a necesidade de traballar na construcción e o fortalecemento da unidade nacional, é que creemos en que a consecución desta unidade é posible, sempre que se faciliten uns determinados recursos e que son os seguintes:
1. Á necesidade en que traballen e participen todos, sen excepcións, na reconstrucción e a reactivación da OLP coas todas súas institucións de dirección, así como, das de base, como o único e lexítimo representante do pobo palestino e sobre a base da consagración dos principios nacionais, tanto de forma verbal, como na práctica.
O punto de partida sobre éste tema, radica na inmediatez da recomposición dun novo Consello Nacional en base a unhas eleccións e, segundo os mecanismos acordados entre todas as faccións en O Cairo o ano pasado e, sendo necesario que siga a este paso, outros pasos que alcancen ao Consello Central, ao Comité Executivo e demáis institucións ata completar a reforma democrática dentro da OLP, en aras de preservar os principios nacionais e de devolverlle a consideración á Carta Nacional Palestina.
2. A importancia de continuar, a resistencia en todas as súas formas, incluida a loita armada ata derrotar á ocupación, e non aferrarse ás negociacións co enemigo, como unha opción estratéxica na confrontación ante a ocupación. Neste sentido, exiximos o traslado do expediente palestino aos pasillos de NNUU a través dunha Conferencia Internacional e baixo os auspicios da ONU como alternativa ás negociacións bilaterais co enemigo, e como alternativa aos proxectos da folla de ruta, do cuarteto e dos intentos do enemigo en imponer solucións unilaterais, ás que instamos a todas forzas políticas palestinas, a rechazalas tanto no contenido como no continente.
3. Sendo o FPLP entre os vangardistas que invitaron para formar un goberno da unidade nacional despois das eleccións lexislativas, e tenindo en consideración os resultados das mesmas, nos seguimos reafirmándonos sobre a importancia da formación dun goberno como éste en base á Carta do Acordo Nacional como programa político. Así tamén, reafirmamos noso rechazo a todos os intentos para mermar dita carta, xa sea a través da introducción de modificaciones, o ben a través de vincular a súa aplicación a outros documentos que podrían anulala o menguar o seu contido.
Ao entender que o goberno da unidade nacional é unha das preocupacións máis importantes do noso pobo e das súas faccións da resistencia, instamos a todos sobre a necesidade para que participen todas estas faccións, máis as forzas vivas do pobo palestino, nas negociacións para a formación do goberno, e non a reservarse ningunha parte nin ningún equipo para si mesmo, co monopolio das mesmas.
4. A pesar do acordo alcanzado entre cinco faccións de resistencia para deter o lanzamento de cohetes a cambio da detención das agresións do enemigo contra o noso pobo, o enemigo sigue coa súa agresión contra o noso pobo en Cisxordania. Independentemente de cómo entende cada facción dito acordo, nos o trataremos da seguinte maneira:
A) Detención do lanzamento de cohetes a cambio da retirada das tropas sionistas das zonas reocupadas en Gaza e Cisxordania, ademáis do compromiso do enemigo, en deter as invasións e agresións ben sexa a través de bombardeos, asesinatos, persecucións dos combatentes o demolición das súas casas, extendéndose a detención das agresións, a Cisxordania tamén. De outro modo, considerarémonos exentos de dito acordo.
B) Non consideramos que o acordo de detención do lanzamento de cohetes como acordo vinculante á detención de outras formas de resistencia armada e operacións militares.
C) Tampouco vemos que o acordo de detención de lanzamento de cohetes como un acordo “Sine Die”, de modo que, conduzca co tempo a unha situación política conxelada e estática.
D) Como é natural, non consideramos á detención de lanzamento de cohetes como un periodo de calma. Calquer acordo futuro sobre un periodo de calma, require dun dialogo inter palestino máis integral, para alcanzar unha convención palestina sobre unha serie de asuntos que exiximos a noso enemigo comprometerse con eles, a cambio dun periodo de calma total.
5. Despois da victoria de Hamas nas eleccións lexislativas e a formación do goberno, as partes activas do que se chama a Comunidade Internacional trataron, en consonancia calgúns reximenes árabes e partes influentes palestinas, presionar sobre o goberno de Hamas a través de distintos medios e formas co obxectivo de derribalo o sometelo para que acepte as condicións do cuarteto. Neste contexto, chegouse ao embargo imposto sobre o noso pobo que, a pesar dos grandes danos que lle está causando, ditas partes implicadas seguen na súa política en aras de conseguir os seus obxectivos. Nos, ao mesmo tempo en que condenamos estas políticas, pedimos a ruptura do embargo sobre o noso pobo sen condicións previas nin chantaxes. Pedimos a Abu Mazen serios xestos ante as partes implicadas para romper o embargo.
6) A pesar da continuidade dos acontecementos, a cuestión dos presos palestinos nas cárceres da ocupación, segue estando entre os titulares na primeira páxina de preocupacións do noso pobo, e neste sentido, queremos reafirmar o seguinte:
A) A importancia de coordinar no asunto do soldado israelí prisioneiro cos compañeiros de Hizbulá, xa que creemos que a coordinación podría fortalecer a posición palestina nas negociacións para o intercambio.
B) A negociación co enemigo sobre o asunto do soldado ha de ter un só teito, que é o intercambio de prisioneiros, sen someterse ás tácticas do enemigo que busca compromisos noutros asuntos de naturaleza política.
C) Reafirmamos a nosa posición sobre a importancia en facer coincidir os tempos da posta en liberdade dos prisioneiros durante o intercambio e, non caer nas trampas do enemigo, creendo nas súas promesas de librar aos nosos presos, a cambio dunha posta en liberdade efectiva do soldado prisioneiro.
D) Insistimos sobre a nosa reivindicación para que se incluia no proceso de intercambio ao camarada Ahmad Saadat secretario xeral do FPLP, ao seu vicesecretario o camarada Malouh e outros camaradas e compañeiros lideres das faccións palestinas.
Ás masas do noso pobo,
Nos, no Frente Popular para a Liberación de Palestina, ao conmemorar o aniversario trixésimo noveno do seu nacimento, renovamos o compromiso en seguir adiante na revolución e na resistencia ata a liberación e ata a victoria.
GLORIA E ETERNIDADE PARA OS MÁRTIRES
LIBERDADE PARA OS PRESOS
Buró Político do FPLP
Decembro do 2006
December 07
.HdrPaddingTop
{padding-top:5px;}
.HdrPaddingBttm
{padding-bottom:5px;}
|
|
| Médicos del Canalejo y representantes del movimiento gay piden el homenaje de A Coruña al activista anti sida Tomás Fábregas. |
L. R.
|
| L. R..A Coruña
Un homenaje que subsane un "olvido imperdonable". Eso es que lo pretenden los representantes del movimiento gay de la ciudad de A Coruña y los médicos del Juan Canalejo -entre ellos el jefe de la unidad de Sida- que han firmado un manifiesto en el que piden al Gobierno local de la ciudad de San Francisco apoyo para solicitar a A Coruña un homenaje al activista anti sida Tomás Fábregas, nacido en la ciudad pero residente en la ciudad estadounidense desde su juventud y hasta su muerte hace poco más de una década.
"Si uno teclea en Internet palabras clave como "tomas", "fábregas" y "aids" aparecen decenas de referencias de páginas web que nos hablan de la importancia de este coruñés en la lucha mundial contra el sida. Entre estas páginas cabe destacar la web de la mismísima Unesco", se puede leer en el comunicado. "Para que la relevancia y memoria de este ilustre coruñés desaparezca y deje de existir basta teclear al lado de su nombre la palabra clave "coruña" (su ciudad natal) para que de decenas de referencias pasemos a uno o dos", añade la nota.
Los firmantes de este comunicado quieren que la ciudad que vio nacer a Fábregas le haga el reconocimiento definitivo y el fundador del colectivo gay Milhomes, José Carlos Alonso, propone incluso cambiar el nombre del hospital Juan Canalejo por el hospital Tomás Fábregas. Además del doctor José Domingo Pedreira Andrade ha firmado este comunicado a favor de un mayor reconocimiento para Fábregas el médico adjunto al departamento de Cuidados Paliativos del hospital de Oza, Manuel Méndez- Muñoz.
Tomás Fábregas fue directivo de dos de las organizaciones anti sida más importantes de Estados Unidos -la Fundación Anti Sida de San Francisco y la ACT UP- aunque su logro más importante fue conseguir, en época de gobierno de George Bush padre, que éste revocase la ley que impedía entrar en el país a los inmigrantes portadores del virus del sida.
La importancia de este coruñés en la lucha por los derechos de los infectados fue tal que uno de los principales manuales para tratar a los enfermos, el HIV & Inmigrants: A manual for AIDS Service Providers, está dedicado a su memoria y la ciudad de San Francisco entrega cada año el Tomas Fábregas Award, un galardón pensado para distinguir la labor de los que luchan por los derechos de los enfermos de sida. "Durante su vida, el nombre de Tomás Fábregas se pudo leer en la prensa mundial pues fue apoyado, en sus pretensiones, por personalidades tan significativas como Liz Taylor", concluye el comunicado remitido desde A Coruña hasta la ciudad de San Francisco.
Artigo publicado em La Voz de Galicia | | | December 05
|
Montilla e o galego light da Junta  |
 |
|
Un artigo de: Maurício Castro
[01/12/2006] |
Consegue alguém imaginar o presidente ou presidenta de um país soberano qualquer a manifestar, como fijo o novo president catalám, que o seu uso do idioma nacional desse país «deve melhorar»? Dificilmente. Quase tam dificilmente como imaginar Peres Tourinho reconhecendo a sua necessidade de aprender galego.
Há quem confunda o perfeito funcionamento da maquinaria estatal em matéria de intervençom lingüística com a inexistência desse perfeito mecanismo. Segundo essa interpretaçom, o facto de Zapatero ou Sócrates dominarem sem problemas as respectivas línguas oficiais dos seus países é um facto natural e nom condicionado, enquanto o facto de que, em países dependentes, como a Catalunha, o recém nomeado presidente autonómico reconheça as suas carências responde a razons individuais ou derivas caprichosas da história pessoal do personagem.
Ao contrário dessa interpretaçom idealista, há razons materiais, bem concretas e explicáveis em chave social, para que tal aconteça. Na verdade, estamos perante um exemplo significativo das carências do modelo autonómico para reconduzir o processo de substituiçom lingüística e garantir o avanço do direito pleno à língua por parte de povos inteiros, como o catalám ou o galego. Se nem sequer o máximo representante institucional é plenamente competente na língua «própria», o que pode ser esperado do pretenso processo normalizador?
Como se vê, estou a evitar, neste caso, umha interpretaçom individual do assunto, que de certeza permitiria assinalar o desleixo de José Montilla em relaçom à língua do país que o acolheu durante a sua juventude, quando lá chegou como imigrante de origem andaluza. Mas, em minha opiniom, interessa antes analisarmos globalmente a generalizaçom do tipo lingüístico que Montilla representa, e que aponta para a incapacidade por parte da sociedade catalá de estender a normalidade de que o espanhol goza, por exemplo, no país de origem do próprio Montilla.
Conferindo este episódio da actualidade catalá com o contexto galego, deparamos com a figura de um presidente autonómico, o corunhês Emílio Peres Tourinho, que apesar de ser originário da Galiza, tem graves dificuldades como utente de aquilo que o nosso Estatuto de Autonomia define como «língua própria». Dificuldades que se estendem a quem o escuita, caso queira adivinhar se aquilo que ouve é, com efeito, galego, ou um espanhol tingido com «regionalismos».
Nom é um caso isolado. O próprio vice-presidente, Anxo Quintana, nom destaca precisamente polo seu domínio oral nem escrito do galego. Basta ouvi-lo repetir bordons e expressons perifrásticas decalcadas ou minimamente adaptadas do espanhol, ou ler a «saúda» pendurada no seu próprio web institucional, para comprovarmos nom só esse escasso domínio, mas sobretodo a escassa consideraçom reservada ao nosso idioma nacional. Naturalmente, nada diferente cabe dizer do líder da oposiçom, Nuñez Feijó.
O caso de Montilla, que se comprometeu a assistir a aulas de catalám para melhorar a sua competência, situa à nossa frente um dos muitos problemas que enfrentam as nossas comunidades lingüísticas: para além do que afirmam leis e normas administrativas várias, o espanhol é a língua primeira na Catalunha, como na Galiza. O que em nengum caso seria permissível para a língua principal, é admissível no caso do catalám, como no caso do galego. As galegas e galegos mais ou menos conscientes da naçom que queremos, vemo-nos assim na obrigaçom de sofrermos escuitando como as máximas figuras institucionais maltratam a língua que define a nossa identidade pessoal e nacional.
Existe, contodo, umha diferença: enquanto o presidente catalám se vê obrigado a declarar que «pensa melhorá-lo», tanto a nível oral quanto escrito, os máximos representantes da Junta da Galiza reafirmam-se, dia após dia, no seu «galego light», provavelmente convencidos de que esse é o único modelo de língua possível para um país sem mais futuro que o de comunidade autónoma espanhola. Isso sim, comunidade «de primeira».
December 02
|
Iñaki de Juana Chaos - Preso político vasco Gallizo
El pasado 14 de diciembre, la señora Margarita Uria se dirigió al presidente del Gobierno en el transcurso de la Comisión de Investigación del 11-M, para preguntarle, entre otras, sobre determinadas cuestiones penitenciarias. Tras un preliminar de sonrojantes alabanzas hacia la señora Mercedes Gallizo, la comisionada interrogó al señor Rodríguez Zapatero, exclusivamente, sobre la filtración de unas imágenes y de una carta a los medios de comunicación.
La señora Margarita Uria no preguntó sobre la tortura y malos tratos. Tampoco sobre la muerte y la enfermedad de los presos. No tuvo interés en el aislamiento y la incomunicación. Ni en los accidentesŠ Y mucho menos preguntó por la dispersión, quizás porque le podrían haber respondido que ésta tuvo su principal valedor en el partido político de la propia comisionada. Un PNV legitimador de la represión y de la más cruel política penitenciaria, no sólo en cuanto a su diseño teórico y cobertura en la puesta en práctica, sino como protagonista con sus propios asesores en la Dirección General de IIPP.
Ni la señora Margarita Uria ni ninguno de los parlamentarios y parlamentarias que enarbolan los de-rechos humanos como ban- dera de combate tuvo la remota ocurrencia de interesarse por las vejaciones y agresiones sexuales sufridas por algunas de las detenidas en las últimas redadas policiales. Sobre esto no tiene interés la señora Uria, no ya como parlamentaria, sino ni siquiera como mujer. Y no se lo pregunta porque sabe que el ser detenido/a como presunto etarra en una operación represiva con la consiguiente cobertura mediática es suficiente motivo para no tener ningún derecho, incluido el de no ser torturado. Decía la hipocresía de arraigo: Quien roba a un ladrón tiene cien años de perdón». Dicen los nuevos referentes de la ciudadanía: violentar al agredido no es doble violencia, es justicia y silencio». Pero esto lo sabemos todos, incluida la comisionada, que alaba a la señora Gallizo.
Y entre tanta alabanza de personas de bien (no como yo que soy vasco y rojo, además de varios istas), reflexioné si estaba equivocado. ¡Sé positivo, Iñaki!, me dije. Imaginé que los muros de hormigón eran de chocolate. Que de cabello de ángel estaba hecho el acero. Que los tres presos muertos la pasada madrugada en las cárceles de Langraitz y Zuera eran muñecos de mazapán. Pero, es curioso, no conseguí imaginarme a la señora Gallizo siendo otra cosa que lo que es, como lo eran sus predecesores.
Cuando el PSOE ganó las últimas elecciones generales se levantaron ciertas expectativas entre quienes son dados a creárselas, ya sea por ingenuidad o por necesidad. Ilusiones que en política generalmente el tiempo las demuestra falsas. Lo mismo ocurrió con el nombramiento de la señora Gallizo como directora general de IIPP. Aunque en un principio los numerosos relevos en las direcciones de las cárceles pudieron tomarse como preludio de cambios más significativos, el conocer la relación nominal de los nombramientos me reafirmó en la convicción de que el único horizonte de justicia en las prisiones es la demolición de sus muros. Esperanza ésta que por utópica que parezca es mucho más realista, sin carga de hipocresía, que pretender o esperar que el hormigón y el hierro encierren derechos humanos en lugar de violencia y sufrimiento.
En esta prisión de Algeciras, la señora Gallizo destituyó al director Miguel ángel Rodríguez, alias el Tragasables. Profesional culto que reaccionaba inmediatamente al escuchar el nombre de un preso político vasco. Y fluidamente hilaba un discurso elaborado: Las resoluciones judiciales de los etarras me las paso por el forro de los cojones». Todo un viejo conocido del colectivo de presos políticos vascos que no ha sido destituido por acumular montañas de denuncias e irregularidades. Ni siquiera lo ha sido por una pequeñez como la de, presuntamente, meter la mano en el cajón del dinero en el C.P. de Puerto II y por lo que fue expedientado. Ha sido destituido por no ser del mismo partido político que la señora Gallizo. ¡Hasta ahí podíamos llegar!
Pongo la televisión. Informan sobre el festival de cine de Huelva. Junto al actor Imanol Arias, haciéndole los honores, casi babeando alrededor suyo, me parece reconocer un rostro de desagradables recuerdos. Tiene el pelo blanco y la apariencia muy envejecida, aunque no será por la conciencia que le perturba. En todo caso será por el castigo de los excesos. Siento el consuelo tonto de comprobar que, en esta ocasión, el torturador tiene peor apariencia que los torturados. No hay duda. Esa cara la tenemos marcada en nuestra memoria a golpes de malos tratos y hambre. Es Francisco Sanz. Subdirector de la prisión de Málaga. Director del Salto del Negro, de Puerto II, del C.P. de Huelva en la actualidad, donde ha organizado que algunos presos otorguen un premio cinematográfico dentro del festival. Por esto babea alrededor de Imanol Arias y lo primero que me viene a la mente ante la imagen es preguntarse si el actor habrá notado el surco de la porra y la humedad de la sangre al darle la mano. En el C.P. de Huelva no parece que haya habido cambio de director.
La lista de los nuevos nombramientos es larga, hasta 21 nombres y 10 más por cambio de destino. Algunos apellidos me hacen rebuscar en la memoria. Era el año 1977, creo, porque el único archivo con el que cuento, mi cerebro, tampoco es un disco duro. En todo caso, eran los años posteriores a la muerte del general Franco, cuando la sociedad desbordaba ilusión y los partidos políticos conspiraban para destruirla. Caminaba por Madrid un día de aquellos muchos de manifestación en demanda de amnistía y libertad. Dejé atrás la Gran Vía. Subí por la calle de los Libreros y, a la altura del desaparecido hotel Darde, me topé con un grupo de jóvenes como yo, que bajaban corriendo y chillando han disparado». Con más curiosidad que precaución, continué hasta el final de la calle. Torcí a la derecha tomando la de La Estrella y, algunos metros más allá, estaba un joven tendido en el suelo, muerto en un charco de sangre. Aquello se llenó de grises y parece que quienes habían disparado eran argentinos de la Triple A. ¡Qué más da! Una de aquellas siglas que escondía todas lo mismo, y que reaparecen cuando es necesario.
El joven muerto se llamaba Arturo Ruiz y tenía un hermano que empezó siendo de izquierdas y terminó siendo del PSOE y haciéndose carcelero. Funcionario de prisiones de confianza, tanto, que prestaba su despacho de madrugada en la prisión de Almería para que se celebrasen conversaciones secretas entre enviados del Gobierno y representantes de una organización revolucionaria armada que NO es ETA. De esas negociaciones que nunca existen, y si existen se niegan. Arturo Ruiz murió un día de lucha por la amnistía y la libertad y su hermano vive para cercenarla. Y vive bien como nuevo director del C.P. de Sevilla II.
Jesús Eladio del Rey Reguillo, alias el Tirillas, nombrado nuevo director del C.P. de Valdemoro. Y lo primero que me viene a la cabeza es el motín del módulo I de Herrera de la Mancha en el año 1988 en el que de poco más de 40 presos políticos vascos la mitad pasamos por la enfermería y cinco compañeros acabaron con roturas de huesos en el hospital. Una imagen esperpéntica aquella del Tirillas con un cuchillo de monte en la mano al frente de un nutrido grupo de carceleros y guardias civiles, recorriendo las galerías del módulo de celda en celda e indicando quién debía recibir sesión de palos simple o doble.
Manuel Martínez cano, alias el Morritos, nombrado nuevo director del C.P. de Jaén. Provocador y detonante del anterior motín referido y cuyo único recuerdo agradable que puede haber dejado en algún preso es el que se le viera totalmente acobardado y rociado de polvo blanco a golpe de extintor de un compañero en aquel mismo motín.
Antonio Diego Martín, nombrado director del C.P. de Puerto II y procesado por torturas y rigor innecesario en la prisión de Sevilla II. Juzgado junto al ex director general de IIPP, Antonio Asunción, nunca fue apartado de su trabajo represivo, ejerciéndolo hasta ahora en la prisión de Melilla. Los presos engrilletados durante semanas a los catres. Las sesiones de tortura, desnudos y rociados de agua, los lamentos y chillidos, nunca merecieron un solo día de cese en su cargo. Al contrario, merecen un ascenso al llegar la señora Gallizo.
Para qué continuar con el listado. Me he convencido. La nueva política penitenciaria del nuevo Gobierno del señor Rodríguez Zapatero consiste en recuperar o promocionar a los personajes de más triste recuerdo para los presos en general y para el Colectivo de presos políticos vascos en particular. O en mantener en su cargo a quienes ya cumplen aquellos requisitos.
Las expectativas se han cumplido. O a lo mejor me equivoco y los torturadores son capaces de luchar contra la tortura. Experiencia no les falta. Y entonces, incluso yo sería capaz de imaginarme a la señora Gallizo de otra manera de la que es. -
|
|
|
|
|
|
| December 01 LA (IN)JUSTICIA ESPAÑOLA
El preso político vasco Iñaki de Juana, tras haber cumplido íntegramente su condena de casi 20 años, debía de haber recuperado su libertad en el 2003. Pero los tiempos de condena son elásticos y moldeables en el Estado español. Según verbalizó el que fuera Ministro de Justicia en 2005, había que buscar alguna fórmula para que Iñaki, a pesar de haber cumplido su condena, continuase en la cárcel. Con esta absurda pretensión se solicitó una nueva condena de 96 años por haber escrito dos artículos de opinión. El preso se declaró en huelga de hambre que mantuvo durante dos meses, siendo alimentado en contra de su voluntad por orden de la Audiencia Nacional.
Depuso su actitud cuando supo que el Fiscal modificaba su petición rebajándola de 96 a 6 años. No fue así. Se celebró el juicio y el Fiscal solicitó 13 años. Un día antes de conocerse la sentencia condenatoria a 12 años y 6 meses por dos artículos de opinión, (el 7 de noviembre), Iñaki volvió a declararse en huelga de hambre reiterando su decisión de llevar la protesta hasta el extremo. Solicitó a la Dirección del penal que lo mantuviera en régimen de aislamiento total, renunciando a cualquier contacto con su familia. Instituciones Penitenciarias, tratando de endurecer la situación, ha solicitado permiso a la Audiencia Nacional para ubicarlo a Iñaki en una celda compartida con otro preso.
En este Boletín hemos querido reproducir los extractos de un interesante artículo de opinión que Manuel F Trillo, Profesor de Derecho, publicó en Gara el día 30 de octubre.
Libertad de expresión, libertad amputada
He oído las declaraciones de un acusado, juzgado por haber escrito dos artículos en los que menciona a varios individuos que son carceleros. El preso se queja del trato recibido por parte de estas personas....
¿Acaso no es comprensible que un preso se queje de la cárcel y de los carceleros? ¿No se queja el esclavo de lo cruel que es su amo? ¿ Y el amo de tener que tratar con un esclavo?. Todos nos quejamos; unos pueden decirlo en voz baja pero otros pueden gritarlo. ¿Acaso los carceleros no se quejan de que su trabajo es penoso?. Pero, a quien ha escrito dos artículos mencionando a sus carceleros lo juzgan por mencionarlos. Si se me ocurriera a mí publicar que mi jefe, mi mandamás o la madre que me parió es un canalla ¿sería objeto de causa penal? He oído con atención el testimonio de Iñaki durante el juicio. El tono era de alguien que está cansado de tanta inquina, que se sabe símbolo de un combate personal y colectivo que lo llevó a la cárcel hace 20 años. Los argumentos eran tan contundentes que resultaban inatacables.
A mí me cuesta mucho aceptar el doble rasero: el día 27 de Octubre, durante la vista oral, la ultraderecha se manifestó delante de la Audiencia Nacional cortando la circulación durante más de una hora y no fueron reprimidos. Si hubieran sido simpatizantes de Batasuna los que nos cortaban la calle Génova ¿hubiera tenido la policía los mismos miramientos?. Desde aquí interpelo a la Vicepresidenta del Gobierno: ¿ Por qué permitististeis que la ultraderecha coartase mi derecho a la libre circulación? Sólo tengo una simpatía: el Derecho. Por eso entiendo que, quien comete un delito, pague con años de cárcel el crimen cometido. Pero no puedo soportar que se burlen de todos nosotros usando y abusando del derecho según el color ideológico de los que lo vulneran.
Hay algo que me ha llamado la atención sobremanera ya que nada tiene que ver con lo que se estaba juzgando y es que el fiscal, en un momento determinado, le pregunta al reo: ¿Si saliera de la cárcel a qué se dedicaría?. Pero, fiscal, ¿ tan bajo has caído?. Tú sabes que esa no es la causa del juicio ya que aquí se ventila otra cuestión: la publicación de dos artículos. Y tú le preguntas al encausado sobre algo que pertenece al futuro. Fiscal Burgos, dime una cosa: ¿tú sabes lo que será de ti dentro de tres días?. Voy un poco más lejos, fiscal, ¿les haces esa misma pregunta a los violadores, a los maltratadores de mujeres, a los corruptos, a los narcos..?
He visto también que han dejado entrar a la sala del juicio a dos individuos que proferían amenazas. Que tuvieran acceso como público esos sujetos y que no se deje entrar a los amigos del reo me parece un despropósito. Me quedo absolutamente perplejo cuando oigo al magistrado decir que se les tome la identidad y que se les acusará de desórdenes; por favor, pero si ambos han proferido amenazas de muerte, "mírame porque será lo último que veas en tu vida". La amenaza fue proferida ante un tribunal y no se trataba de un delito privado; es evidente que el juez y el fiscal debían de haber actuado en consecuencia. Hagan su trabajo. Si esta frase la hubiera pronunciado el acusado en sus artículos ¿cuál sería la deducción del fiscal y del magistrado?
En la Audiencia se ha juzgado la libertad de expresión. Lo saben los operadores jurídicos, lo saben los avisados que tratan de confundir a la población. En este juicio se está ventilando la libertad de poder decir que éste o aquel es un indeseable. Por eso, esta causa no es baladí, están en juego los derechos fundamentales. No puedo concebir otra sentencia que la absolución pues dos artículos no son pistolas y las palabras no son balas. Espero que el magistrado sepa hacer cumplir la ley. De otro modo, caería sobre él una gran indignidad.
A modo de conclusión
Cuando escribimos este Boletín, Iñaki ha pedido ya seis kilos y su salud, muy afectada por la huelga anterior de dos meses, se deteriora por momentos. Los compañeros presos de la cárcel de Aranjuez están haciendo ayunos rotativos en solidaridad con el preso. El organismo antirepresivo Askatasuna (libertad), se ha dirigido al Gobierno de España. Le recuerda que "está manteniendo la política destinada a matar a los presos y a hundir al colectivo siguiendo las directrices del Pacto Antiterrorista firmado con el PP?.Estos son los principales obstáculos para alcanzar una solución definitiva" Y, refiriéndose a la sociedad vasca "Es la hora de agrupar fuerzas frente a todas las agresiones e ingerencias"
Euskal Herria, 22 de noviembre 2006 info@askapena.org / www.askapena.org November 26
Convocatoria da manifestación do 3 de Decembro, en defensa dos espazos públicos
¿ Por que nos manifestamos ?
Para a defensa dos espazos públicos, do patrimonio urbanístico-cultural, do medio ambiente e contra a especulación urbanística. En concreto a mobilización cidadán quere denunciar a inxusta e ilegal usurpación que se está cometendo na Praza da Porta Nova [Praza de España]; manifestámonos para mostrar o noso desacordo, coa construción dun macro-edificio, nunha zona calificada no PXOM [Plano Xeral de Ordenación Municipal de Ferrol] como Sistema Xeral Viario, é dicir vías de dominio e uso público. O macro-edificio, proxectado para a Praza, é de cinco plantas, dúas soterradas e tres de superficie, cunha altura de 21 metros e case 7.500 m2 de superficie comercial e de servizos privados, incluíndo a concesión do mesmo a unha empresa privada durante 75 anos. En xeral ímonos manifestar contra a actuación do goberno municipal neste asunto e para demandar a paralización das obras.
NA DEFENSA DOS ESPAZOS PÚBLICOS, NON Á PRIVATIZACIÓN DA PRAZA !!
LIBREMOS AO PATRIMONIO PÚBLICO DA ESPECULACIÓN, FEÍSMOS E CHAPUZAS !!
CONTRA A ESPECULACIÓN URBANÍSTICA, NON AO MACRO-EDICIFIO COMERCIAL !!
SI AOS ESPAZOS PÚBLICOS ABERTOS PARA USO E GOZO DE TODA A CIDADANÍA !!
DEFENDAMOS OS NOSOS DEREITOS !!
DEFENDAMOS OS NOSOS BARRIOS !!
OUTRA ORDENACIÓN DO TERRITORIO, OUTRO URBANISMO É POSÍBEL !!
PARTICIPA NA MANIFESTACIÓN POPULAR !!
Convocan: Asociación Veciñal de Esteiro "Fontelonga", Asociación Veciñal de Ferrol-Vello, Asociación Veciñal de Santa Mariña, Asociación Veciñal de San Xoan-Bertón, Asociación Veciñal O Cruceiro de Canido, Asociación Veciñal "O Rosario - Inferniño", Asociación San Fernando de Recimil, Asociación Cultural Fuco Buxán, Centro Comercial Aberto da Magdalena, CC.OO Ferrol, Colectivo Veciñal Sartaña, Esquerda Unida - IU, Federación de ANPAS de Centros Públicos de Ferrolterra, Os Verdes - Grupo Verde de Ferrol, NÓS - Unidade Popular, Plataforma Ártabra 21, UGT-Ferrol November 24
Galiza por Palestina, asociación galega de solidariedade con Palestina, denuncia pública e enérxicamente por tódolos medios, o abuso violento, autoritario, e antidemocrático exercido pola policia, contra as e os cidadáns que exerceron onte o seu lexítimo dereito de denunciar pacíficamente en público ca sua protesta, a visita de un cabecilla do Sionismo internacional, e que literalmente se viron atacados, agredidos e maltratados de xeito salvaxe polos membros da denominada policia nacional alí desplazados, nun exercicio en público merecente de investigación e condena xudicial.
Denunciar a presencia de un membro cualificadísimo do Sionismo, ministro na altura de un sanguinario Goberno, o de Barak, coautor na altura de máis de un cuarto de millón de trasladados para os asentamentos en Palestina, nun Estado racista, confesional e terrorista tal cal o foi a Sudáfrica, non pode ser punible nin delito, sin profanar a Xustiza.
Asímesmo lamentamos moi seriamente a actitude hipócrita dos políticos galegos, xogando á paz nos seus discursos, pero facilitando o Sionismo, con un altofalante máis, vehiculizado outravolta por Caixagalicia, chegando incluso á utilización de unha instancia que quererían representativa de todas e todos os cidadáns, tal a Consellería da Presidencia, na organización de ese tipo de evento.
Actitudes como estas dos políticos alí presentes, fan a cada mais increíble a valoración positiva por parte da cidadanía, conscentes da minusvalía oficial dos valores de xustiza, equidade e igualdade.
Ademáis esiximos as imediatas destitucións da subdelegada do Goberno na Coruña, Obdulia Taboadela, directa responsable da violenta actuación policial, e do delegado gubernamental Manuel Ameijeiras Vales, pola demostrada falta de respecto ó dereito de opinión das persoas concentradas e pola alevosidade inserida no abuso policial.
Como non podía ser menos esiximos tamén a imediata liberación sen cargos das duas persoas ante o estupor xeral detidas, e, tamén a denuncia da fiscalía competente polos impresentables tratos recibidos.
Compostela, 22 novembro de 2006
CARTA DOS DOUS JOVENS ESTUDANTES DA USC DETIDOS E TORTURADOS EM 21 E 22 DE NOVEMBRO
Ante a gravidade dos factos acontecidos na capital de Galiza entre os dias 21 e 22 de Novembro, Aurélio L. e Iago B., detidos e torturado, queremos relatar o seguinte:
1) Efectivos antidistúrbios coordenados para defender da ira popular internacionalista a charla do ex-ministro dos Asuntos Estrangeiros do Estado terrorista de Israel detivêrom-nos irregularmente a propósito de presuntos actos de desobediência e injúrias à autoridade.
Minutos antes de começar a convocatória dumha concentraçom de protesto diante do prédio da Aula socio-cultural da CaixaGalicia onde Shalom Ben-Ami haveria dar umha conferência, dous agentes solicitárom o deslocamento dum carro para a nossa detençom alegando:
a-Ter sido chamados "terroristas" por um de nós. Várias testemunhas presentes defendérom-nos conhecendo que tal feito nunca tivo lugar.
b-Desobediência à autoridade por requerirmos umha justificaçom no momento em que, sem razom algumha, se dirigírom a nós para solicitar-nos identificaçom. Esta petiçom, realizada dum jeito intimidatório e prepotente antes inclusive de ter começado a concentraçom, seria a seguir satisfeita, motivo que nom saciou a sede repressora dos membros da Polícia espanhola.
2) Aproximadamente 20 minutos depois, fomos introduzidos numha carrinha policial compelidos por umha violência desproporcionada em que participárom umha dúzia de efectivos. Estes, arrastando-nos e agredindo-nos com patadas, forçárom-nos sem mediar palavra a penetrar no veículo. Antes de consegui-lo, I.B. foi brutalmente violentado nos seus genitais ao sofrer umha enorme pressom por umha mao policial, enquanto A.L. era espancado e agredido com um cacete com que tentárom forçar-lhe o ano.
3) Umha vez trasladados à escuadra policial, três policias fechárom o garagem no qual se detivera o veículo, deixando-nos ao "cuidado" de três agentes, entre eles os dous que levavam o carro. Após saírmos do veículo, I.B. foi deliberadamente espancando com dous fortes golpes de cacete no lombo e as nádegas, enquanto transcorria o primeiro "cacheio" a que fomos submetidos. O maior dos polícias presentes tivo de intervir exigindo o seu companheiro que se tranquilizasse.
4) Levados à ante-sala dos calabouços, na qual aguardamos quase 5 horas sem ser informados sobre a nossa situaçom, fomos postos baixo vigiláncia, alternativamente desenvolvida por um ou dous agentes.
Passadas duas das 5 horas referidas, o polícia antidisturbios que provocou a nossa detençom no centro de Compostela baixou a "visitar-nos". Ante esta inesperada e agressiva apariçom e, em previssom do que puder ocorrer, os agentes encarregados de custodiar-nos abandonárom cobarde e cumplicemente a sala.
A "intervençom" desta auténtica besta supujo que A.L. fosse agitado e insultado, trás o qual o agresor se dirigiu a I.B., a quem propinou três punhadas na cabeça com a mao direita, a qual enfundara previamente numha luva de lá, mantendo ao descoberto a mao esquerda, o que pode dar ideia da intençom com que acudiu onda nós. Acompanhando a gesta de horror com insultos e ameaças consistentes em frasses como "enséñame ahora la lengua que te la troceo" ou "esta noche la vais a pasar en los calabozos. Iré a visitaros para meteros un cuerno por el culo. Preparaos". Ao abandonar o soto, e acreditando a natureza política das agressons, chamou-nos "desgraciados, bobos, terroristas".
5) Sobre as 22,30 horas, após o sofrimento padecido, e ante os flagrantes danos causados em genitais, costas, nádegas e cabeça, decidimos solicitar atençom médica para I.B. Aliás, solicitamos o Habeas Corpus devido ao intolerável procedimento da detençom seguido pola Polícia espanhola em todo o momento, interpretado ao ritmo de falsidades, insultos, ameaças e agressons.
Se a primeira petiçom foi demorada até as 2 da madrugada, a segunda foi denegada polo juíz, que nom achou irregularidades no procedimento.
6) Um de nós, a tratamento médico crónico de dous órgaos vitais, dirigiu-se à polícia com a finalidade de lhe ser facilitada a medicaçom precisa. A reacçom, semelhante às anteriores, foi afirmar que "isso fai-se num momento". Duas horas depois ninguém perguntara sequer qual era a medicaçom necessária, malia a nossa permanente insistência sobre este aspecto.
A medicaçom, solicitada às 22.30 para ser tomada às 23 horas, foi facilitada de jeito incompleto por serviços hospitalários às 03.30 da madrugada.
7) Finalmente informados, por volta das 01.00 horas da madrugada da nossa situaçom de detidos em qualidade de 4 delitos atribuídos (danos, desordens públicas, resitência à autoridade e atentado), fomos internados em calabouços, onde permanecemos a noite toda até às 09.00 da manhá sermos despertados para falar com o advogado e passar a instruçom.
Dito o qual, A.L. e I.B. desejamos pôr em conhecimento de todo democrata galego a detençom irregular de que fomos vítimas e, particularmente, a tortura impingida durante o tempo que estivemos custodiados pola polícia.
Achamos doloroso termos sido sujeitos passivos de violaçons tam brutais mas, ante todo, achamos intolerável que na Galiza do século XXI, uniformados espanhóis se dignem a torturar em dependências da Polícia espanhola jovens galegos pola sua condiçom política.
Queremos rematar reconhecendo o trabalho mais importante do processo. É esse trabalho que fixo a gente desde o primeiro momento em que fomos levados polo ár. Ainda agora, escrevendo estas linhas, lembramos com emoçom o momento no qual os concetrados e concentradas rechaçárom a violência empregada e berrárom desde a injustiça contra os armados.
Muito obrigado a todas as pessoas que saírom o mesmo dia dos feitos à rua a denunciar o acontecido, a quem se concentrou até a nossa posta em liberdade, a todas as organizaçons e colectivos que tirárom comunicados, e a todas as pessoas que se interessárom por nós.
Agora mais do que nunca decatamo-nos do importante de construirmos um movimento social que ante estes feitos nom tem mais regras das que a democracia.
Por todo isto, apelamos a massa galega comprometida com os direitos fundamentais a tomar nota do relatado e agir em conseqüência.
CONTRA A REPRESSOM, MOBILIZAÇOM!
NENGUMHA AGRESSOM SEM RESPOSTA!
TORTURAS NA GALIZA NUNCA MAIS!
FORA AS FORÇAS DE OCUPAÇOM!!
Exigimos responsabilidades políticas pola arbitrária violência policial e liberdade para os detidos por protestar contra a presença de um dirigente sionista em Compostela
NÓS-Unidade Popular quer denunciar as continuadas agressons protagonizadas na jornada de ontem pola Polícia espanhola para tentar afogar os protestos de mais de cem pessoas polo convite institucional da Junta da Galiza a um ex-ministro do terrorista Estado de Israel.
NÓS-Unidade Popular quer denunciar as continuadas agressons protagonizadas na jornada de ontem pola Polícia espanhola para tentar afogar os protestos de mais de cem pessoas polo convite institucional da Junta da Galiza a um ex-ministro do terrorista Estado de Israel.
A nossa organizaçom, que participou activamente no protesto protagonizado por sectores diversos do movimento popular galego em frente de umha sede de Caixa Galicia, foi testemunha da utilizaçom da Polícia como força de choque contra a gente que, com toda a legitimidade, rejeitava a presença no nosso país de um representante do criminoso Estado sionista.
Fomos também testemunhas da detençom de dous jovens participantes na concentraçom, e da agressom a um deles no momento em que era detido. Sabemos que as agressons se sucedêrom mais tarde, incluindo graves ameaças e que inclusive os agressores tivérom de ser advertidos por outros polícias dada a violência inusitada padecida polo jovem.
O poder político, Governo espanhol e Governo autonómico, devem responder pola actuaçom da polícia espanhola contra o nosso povo. É inadmissível a impunidade com que, com tanta freqüência, agridem pessoas que ousam exercer o direito à manifestaçom e à livre expressom. Forças repressivas como essas, na Galiza sobram.
Reclamamos igualmente a imediata liberdade dos dous companheiros detidos.
Permanente Nacional de NÓS-Unidade Popular.
Galiza, 22 de Novembro de 2006
November 22
¿Que hai detrás da decisión do Pleno Municipal de Ferrol cuxa decisión renuncia a que a Xustiza complete o seu traballo con Reganosa.?
Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
No Pleno Municipal de Ferrol do venres pasado, un representante do Comité Cidadán dixo aos concelleiros o que debían oír en público antes da votación que o Alcalde Sr. Juncal levaba o Pleno. Agora haberá que explicar tamén ao publico en xeral, os detalles do que pasou nos últimos dous anos, para que os concelleiros do PSOE e do BNG cambiasen respecto de o que votaron no Pleno de 31/7/2003. Coñécense con nomes e apelidos os dirixentes “ou persoeiros” do PSdeG-PSOE e do BNG que desde novembro de 2004 estiveron presionando aos seus concelleiros en Ferrol para que votasen a proposta do Alcalde do PP, Sr. Juncal.
É dicir, os concelleiros do BNG e do PSOE en Ferrol foron presionados pero tamén traizoados por dirixentes ou “persoeiros” dos seus partidos, desde aquela votación no parlamento Galego, o 10 de novembro de 2004 en que o PP e PSdeG-PSOE votaron conxuntamente unha moción do PPdeG para que o Concello de Ferrol se retirase dos contenciosos que ten presentados contra Reganosa. Entón en novembro de 2004 aínda estaba o Sr.Beiras entre os parlamentarios galegos do BNG e dedúcese que foi crave para que daquela o BNG fixese unha proposta distinta no parlamento galego, non votando o bodrio proposto polo PPdeG. Iso ocorreu dous días antes do pleno municipal de 12 de novembro de 2004 no que o Sr. Juncal levou por primeira vez ao Pleno Municipal de Ferrol a súa moción. Os concelleiros do PSOE abstivéronse excepto Eduardo Fra que votou xunto con Esquerda Unida, BNG e Independentes por Ferrol en contra da proposta do Sr. Juncal. Agora para este pleno municipal de Ferrol de 17 de novembro de 2006, dous anos despois, as cartas parece que estaban mellor marcadas e Sr. Juncal xogou con rede porque sabia que o PSdeG e o BNG ían presionar mais duramente aos seus concelleiros en Ferrol.
Pero o Sr. Juncal non debía telas todas consigo ao presentar por terceira vez a súa moción, aínda que tería “indicios”, por non dicir sopros, de que as presións ao seu favor dentro do BNG e do PSdeG- PSOE desta vez aseguraríanlle maioría suficiente. Pero por si fose necesario tiña unha carta escondida cun dos concelleiros de IF co que ten o acordo de levalo na lista do PP para as próximas eleccións municipais. Se ese concelleiro faltaba por “estar doente”, no caso de que os concelleiros do BNG e PSOE se abstiveran habería un empate a sete, no que o Sr. Juncal podía sacar adiante a súa proposta exercendo como Alcalde o voto de calidade.
O absurdo é que os concelleiros do BNG, votasen a favor do Sr. Juncal, logo de ver durante catro horas que faltaba un concelleiro de IF. Con esa ausencia se o BNG e PSOE se abstiñan sairía igualmente adiante a proposta do Sr Juncal cun empate a sete votos entre os concelleiros do PP, fronte os dous de Esquerda Unida e os cinco asistentes de IF que votaron en contra. Por iso aparte da decepción do resultado, o absurdo da votación dos concelleiros do BNG a favor da proposta do Sr. Juncal ten outro cariz pendente de analizar.
Moita xente farase a pregunta ¿porqué en relación con Reganosa desde novembro de 2004 aparecen embarcadas as direccións galegas do PPdeG, PSdeG-PSOE e BNG? . Hai información dabondo para a resposta, pero os acontecementos nos próximos meses permitirán completala con mais seguridade.
Esa resposta poderá explicar o que PPdeG, BNG e PSdeG.-PSOE veñen facendo. En outubro de 2005 a raíz da OPA de Gas Natural a Endesa, foi noticia que se vendería o 21% de Endesa en Reganosa. Este Pleno do 17 de novembro en Ferrol coincide con que a Comisión Nacional do Mercado de Valores aprobou a OPA de E.On a Endesa, pero está bloqueada á espera de que Endesa retire do Tribunal Supremo o seu preito con Gas Natural, e a Planta de Gas de Reganosa estase construíndo cun crédito hipotecario de 400 millóns de euros que aportou o BBVA gracias a un aval de Endesa que nuns dous meses pasará a propiedade da alemá E.ON.
De momento, equivócanse quenes coa renuncia do concello de Ferrol din que se deu un carpetazo aos contenciosos contra Reganosa. Teñen que estar moi colgados cando pechan os ollos ante os sete contenciosos do Comité Cidadán e ao feito de que segue aberto o expediente aberto na Comisión Europea, ademais de que hai dúas decisións pendentes do Tribunal Supremo. A maiores Reganosa ten obrigación de solicitar autorización de funcionamento e na autorización de construcción ten uns condicionados imposibles de resolver.
A renuncia do Concello de Ferrol a que a xustiza complete o seu traballo con Reganosa parece unha condición imposta polos socios ou promotores de Reganosa, por algún propósito que consideran de gran envergadura e porque teñen medo á xustiza. O que parece estar claro é que ás direccións galegas do BNG e do PSOE non lles doe nada o sacrificar a credibilidade e patrimonio político dos seus actuais representantes en Ferrol, ou o dos seus candidatos para as próximas eleccións locais, ¿A cambio de que?. Esperamos que tamén se poida coñecer.
November 19
O vindeiro martes, 21 de novembro do 2006, ás 20'00 horas, o sionista marroquí Shlomo Ben-Ami, exministro de asuntos exteriores do estado terrorista Israel, pronunciará unha conferencia na Aula Sociocultural da Fundación Caixa Galicia ( Rúa Carreira do Conde, 18) de Santiago de Compostela. Galiza por Palestina chama a todo o pobo galego e ás súas organizacións sociais e institucionais a expresar ruidosa e pacificamente a súa protesta polos continuos crimes israelís en Oriente Medio e a súa esixencia da inmediata descolonización de Palestina, empezando por poñer fin á ocupación de Gaza e Cisxordania.
Lamentamos fondamente a colaboración da Presidencia da Xunta de Galicia neste acto xunto á Fundación Caixa Galicia e o Club Internacional de Prensa.
Por favor difundide esta noticia e acudide a protestar.Moitas gracias.
Galiza por Palestina. November 16
|
Aristóteles e Iñaki de Juana Chaos están na cadea
Iñaki de Juana Chaos publicou dous artigos no xornal Gara en 2004. Un o 30 de decembro co título “Gallizo”, e outro o 1 do mesmo mes co título “El Escudo”. Por estes dous artigos foi condenado a 12 anos e sete meses de cadea por un delito de ameazas. Nun dos artigos, repetía aquel sonado berro de Jon Idigoras cando non tomou o seu asento de deputado nas Cortes (nunca mellor dito) españolas: “Quitade as vosas suxas mans de Euskadi” e no outro artigo, dirixíndose á directora xeral de prisións, a señora Gallizo, escribía: “O único horizonte de xustiza nas cadeas é a demolición dos seus muros”.
Os artigos de Iñaki de Juana Chaos poden ser consultados na Internet (aínda non é delito lelos) e calquera lector pode ver que nin son ameazas nin merecen 12 anos e sete meses de cadea.
Iñaki de Juana Chaos leva moitos anos na cadea. O 24 de outubro de 2004 tiña que ser posto en liberdade do cárcere de Algeciras, despois de 17 anos e 9 meses na prisión. Foi condenado baixo o Código Penal de 1973, que recollía a refundición de condenas, é dicir, a acumulación nunha soa, e fixaba o limite máximo de permanencia na cadea en 30 anos, establecendo os criterios para as redencións de penas con que reducir o cumprimento destas.
Mais o caso de Iñaki de Juana non é o único entre presos que deberían estar na rúa e aínda están na cadea. Txomin Troitiño, que leva 19 anos, Patxi Gómez López, 17 anos, Txutxin Bollada Álvarez, 19 anos, Joseba Artola Ibarretxe, 20 anos, Koldo Hermosa Urra, 19 anos e Txerra Martínez García con 15 anos, tamén deberían estar agora nas súas casas, mais están no cárcere.
A esta lista deben engadirse aqueles que sofren doenzas terminais e non son liberados como Vera ou Galindo, como Jon Agirre Agiriano, Mariló Gorostiaga, Bautista Barandalla Iriarte, Juan José Rego Vidal, Josu Uribetxeberria Bolinaga e José Ramón Foruria Zubialde.
Xunto a estes doentes están os máis de 146 presos que cumpriron as tres cuartas partes da condena e tamén deberían estar en liberdade. As constantes “revisións” de penas non son outra cousa que a aplicación dunha cadea perpetua, abolida no Estado español dende o Código Penal de 1928.
A finalidade da pena
No tan denominado “primeiro mundo” de Rajoy, onde existe un Estado de Dereito, ningunha lei pode ser aplicada con carácter retroactivo cando prexudica o reo, o traballador ou o contribuínte, e poño estes tres exemplos porque son precisamente aos únicos aos que si se lles pode aplicar unha lei con caracter retroactivo sempre que os beneficie.
A finalidade da pena, unha vez abolida a cadea perpetua, o españolísimo garrote vil, os fusilamentos e tantas outras cousas, é a reinserción do reo na sociedade. Un principio básico do dereito é que “o pensamento non delinque”, só os feitos poden ser considerados, segundo un tipo penal, delitos. Se non hai tipo (descrición do feito obxecto dunha pena), non hai delito.
As leis informan que todo o que non estea expresamente prohibido está permitido. A reinserción do reo na sociedade que agarda por el, no caso de Iñaki de Juana, vén da man dos seus estudos feitos no cárcere, así como das publicacións e as redencións extraordinarias e ordinarias que rebaixaron a súa condena.
Abraiados e asqueados estamos cando países como Turquía deben quitar dos seus códigos o delito de opinión contra a historia patria, ou cando nos países musulmáns o pensamento (lei relixiosa) é considerado un delito contra o Estado (o revisionismo histórico).
Aristóteles é a Xustiza
A raíz do caso de Iñaki de Juana Chaos, leo con atención os dous principais xornais do Estado (pola tiraxe) que son El País e El Mundo. Victoria Prego, facendo alarde de incultura e veleno mal intencionado, chama ao Poder Xudicial a defenderse contra a intromisión do Poder Executivo por querer influír nas condenas ou redencións de condenas debido ao proceso de paz.
Doutra banda, o Poder Xudicial do Estado español, o mesmo que permite saír do cárcere por depresión a Rafael Vera, ou ao ex-xeneral Galindo e a tantos outros, antepón o que eles chaman lei á xustiza, que non son o mesmo, porque na Alemaña de Hitler aplicábase a lei, tanto así como na Unión Soviética de Stalin, na Arxentina de Videla e sucesores, no Chile de Pinochet, no Estado español de Franco, no Israel de Sharon ou na Uganda de Idi Amín; de feito, nada lles valeu aos alemáns alegar o cumprimento da lei na Alemaña nacionalsocialista como defensa nos xuízos de Nüremberg, pois segundo o Tribunal Internacional existen dereitos por encima da lei coma o Dereito Natural, que nos di que a vida dos seres humanos é un ben a protexer.
Aristóteles colocaba á equidade como complemento da xustiza. Colocábaa coma unha virtude, que constituía un hábito permanente para interpretar e aplicar a lei, determinando o que é xusto en cada caso particular. A lei ten un carácter universal e non pode prever nin determinar en concreto todos os casos particulares. Tampouco pode prever nin ter en conta a variabilidade das circunstancias en que se executarán as accións. Por isto é necesaria a equidade, que se distingue pola súa flexibilidade, corrixindo a moldeando a rixidez que son propias da lei, e aplícaa non como unha norma ríxida e inhumana, senón ao xeito da regra flexíbel de chumbo dos albaneis lesbios, que se afai ás formas da pedra que tratan de medir. Neste sentido, moitas veces o equitativo é preferíbel ao xusto. Tampouco o que ten a lei ao seu favor debe ser rixidamente xusto, senón con suavidade.
En Rethorica Aristóteles di “Pois o equitativo parece que é xusto, mais é equitativo o xusto máis alá da lei escrita. Isto acontece unhas veces con vontade e outras sen vontade dos lexisladores; sen a súa vontade, cando non poden definir, mais é forzoso falar en absoluto, ou se non, co valor máis xeral.
Ser indulxente coas cousas humanas é tamén de equidade. E mirar, non a lei, senón o lexislador. E non a letra, senón a intención do lexislador, e non o feito, senón a intención, e non a parte senón o todo, nin como é o acordo no momento, senón como era sempre ou a maioría das veces. E lembrarse máis dos bens que dos males recibidos, e máis dos bens que recibiu que dos que fixo. E soportar a inxustiza recibida. E preferir a solución máis polas palabras que polas obras. E querer mellor acudir a unha arbitraxe que a un xuízo, porque o árbitro tende ao equitativo, mais o xuíz á lei, e por iso inventouse o árbitro, para que domine a equidade”.
Coido que estas citas de Aristóteles son claras. El tamén está preso no único país de Europa que pechou un xornal (xunto a Turquía) e ilegalizou un partido político.
|
| |
| |
|
| Apanhado de www.galizacig.comNovember 15
Filo-Café na Galiza - 2006
FILO-CAFÉ EM ROIS
Este ano, o filo-café na Galiza realizar-se-á em Rois (muito perto de Padrón, terra de Rosalia) no café Palmeras (frente à Casa do Concelho) no dia18 de novembro 2006, 21h
O Tema deste ano é: Presenças, essências, ausências Coordena: Lois Gil Magariños

(foto de mónica delicato)
Mostracção do livro Non Omnis Confundar de Alexandre Teixeira Mendes
Emissores:
adarsha gavião (gueifães, música), alberte momán noval (compostela, poesia), alberto augusto miranda (deixa-o-resto, poesia), álex chorén (valga, poesía), alexandra bernardo (carcavelos, música), alexandre teixeira mendes (porto, pensamento), ana perfeito (porto, teatro), ana vieira (parede, música), anxo pastor (vilagarcia de arousa, pintura), aurelino costa (argivai, poesia), baldo ramos (celanova, poesia), cándido duro domínguez (pontecesures, poesía), concha rousia (ginzo de lima, contos), cruz martinez (vigo, poesia), daniela sousa (gaia, audiovisual), elvira riveiro (alba, videopoesia), emilio ínsua (cambados, poesía), joão mira (parede, escultura), jorge taxa (porto, bêdê), lobélia caldas (porto, gosto), luis lago (dodro, poesía), luis magarinhos (pontecesures, poesia), luisa mota (caparica, poesia), manoel bonabal barreiro (ourense, pintura, arte-postal), manuel guimarães (lisboa, música), manuela gavião (gueifães, produções teatrais), maria lado (compostela, poesia), miguel franco (dodro, poesía), mónica delicato (s.paulo, fotografia), nuno rebocho (lisboa, poesia), maria mira (parede, instalação), otília costa (maia, dicção), pinto de herbón (padrón, regueifa), ramiro vidal alvarinho (oleiros, poesia), ricardo lima (porto, poesia), rogério carrola (sto andré, poesia), rosanegra (vigo, poesia), sabela arias (lugo, pintura), sara jess (compostela, videopoesia), sara pinto (porto, estética da emissão), sónia alves (lisboa, performance), teresa david (barreiro, fotografia), tini garcía abalo (cambados, poesía) william gavião (rio de janeiro, teatro), xoán carlos domínguez alberte (celanova, poesia),
Este Filo-Café é organizado pela Incomunidade e pela Corporacion Semiotica Galega.
Precisões:
Portugal: alberto augusto miranda: (00351) 965817337
Galiza: Lois Gil Magariños: (0034) 981 80 41 00; (0034) 605 83 84 84
Mais informaçom aquí November 09 Saddam Hussein foi condenado à morte polo tribunal que o está a julgar, um tribunal do que caberia destacar que nom é internacional e cuja imparcialidade já foi posta em causa várias vezes.
Num julgamento sem garantias, onde nom se respeitarom os direitos do processado e onde os encarregados de impartilhar justiça som elementos cuja verdadeira missom é conduzir o processo cara um porto favorável a um gajo chamado George W. Bush.
Bush pretende oferecer a cabeça de Saddam ao eleitorado ianque, porque o eleitorado ianque lhe vai dar as costas, porque o que nom perdoa a sociedade americana é que um presidente dos USA aposte por umha guerra e a perda. A mensagem será que, apesar do alto preço a pagar - em forma de vidas humanas, sobretudo - nom tudo está perdido, porque se se executa a Saddam, a resistência fica descabeçada. Eu nom sei se em concreto Bush sabe que isso nom é verdade...o que é seguro é que a sociedade norteamericana o ignora por completo; o povo dos USA seguramente pensa que o Saddam é ainda o líder ideológico e espiritoal dos iraquianos e isto está amplamente demostrado que nom é assim.
Umha cousa é o regime do Saddam, hoje derrocado, e outra cousa é que os iraquianos vaiam celebrar a chegada dos soldados ianques como se fosse umha redençom. Umha das cousas que se demostrarom durante a primeira fasse da guerra, quando os ianques nom entraram ainda oficialmente em Bagdad, foi o pouco peso do partido Baath na resistência nacional iraquiana, jogando este um papel totalmente testemunhal. Essa certeza ficou absolutamente afortalada com a captura de Saddam Hussein, já que este pretenso lance chave para inclinar a balança a favor dos invasores, nom foi tal.
Saddam hoje por hoje está convertido num trofeu de guerra para Bush, o que nom sei se os assessores de Bush terám calculado som as consequências de um processo que, sem dúvida, vai ser visto no Iraque como umha pantomima e umha humilhaçom ao país.
Que se vaiam preparando para receber uns centos de cadaleitos mais, porque é o que lhes queda. A um chefe de estado nom se lhe pode julgar por crimes de guerra sob um tribunal que nom seja internacional, e menos ainda se lhe pode sentençar e executar conforme aos interesses doutro chefe de estado; essa é a maior das faltas de respeito para um país. Isso, independentemente de que Saddam gaseara curdos e torturara xiitas, que é verdade que fixo isso e cousas piores.
O problema é, à parte das questons que se poidam plantejar sobre soberanias e garantias, quem vai julgar aos que pretendem julgar e executar a Saddam, que venhem ser os mesmos que o elevarom ao poder e o armarom e financiarom para que assassinasse gente de esquerdas, trabalho que por certo fixo muito bem e por isso durou tanto onde estava.
Que nom esqueçam, sobretudo, que a luita nom é por Saddam...que é umha guerra de libertaçom nacional. November 05
A las clases explotadas y oprimidas de México
Consideraciones sobre el proceso democrático-revolucionario de los pueblos de Oaxaca
Partido Comunista de México (marxista-leninista)
Frente Popular Revolucionario
Los capitalistas se empeñan al máximo por hacernos asumir sus puntos de vista y criterios a la hora de ubicar cualquier fenómeno de la lucha de clases en el interés de doblegarnos y romper las filas que se están agrupando en torno a la revolución, así operan y gastan millones de pesos en radio, televisión, prensa, revistas, medios electrónicos y todo espacio donde hacen uso de la palabra, complicando el proceso popular, intentando hacernos olvidar ese 76.5 % promedio de la población oaxaqueña en la miseria más espantosa (que en algunas regiones del estado llega a más del 90 %), el alto analfabetismo, los bajos ingresos, la opresión de los monopolios sobre las pequeñas economías familiares urbanas, sobre los campesinos pobres, sobre la clase obrera, sobre la juventud y sobre el magisterio.
Su capacidad de hacerlo es gigantesca, no obstante la lucha avanza día tras día, este momento va imponiéndose como la fase de la reevaluación de clase de nuestros intereses, fase de los forcejeos, fase de los aprendizajes en torno a las argucias burguesas y sus ardides publicitarios, como la etapa en que nuevas evidencias desenmascaran el carácter del Estado burgués y el juego de los monopolios.
La campaña reciente contra las masas populares de Oaxaca, la astuta manipulación contra de éstas, la concentración de los actos criminales de Estado contra el pueblo, contra el heroico magisterio y los sectores empobrecidos aglutinados en la Asamblea Popular de los Pueblos de Oaxaca; no alcanza a asegurar la victoria de las fuerzas de la contrarrevolución, el pueblo sigue en pie de lucha y conquista una visión, unos objetivos y una táctica firme contra sus opresores a precios muy altos, pero ya nada les hace desistir en su idea revolucionaria de transformación social.
Los sectores populares han aprendido a batallar en los más complicados escenarios de la política burguesa y salir avante, bien a bien, es claro que quien más ha salido desgastado en la campaña “legal” ha sido una vez más la democracia burguesa y particularmente su Senado de ilustres bandidos, han sido estos quienes se han desenmascarado ante el pueblo al defender las prerrogativas gran burguesas y sostener el régimen de un tirano que hace negocio con la miseria de los pueblos oaxaqueños, que se ha bañado en la sangre del pueblo y enlodado en la corrupción.
Los políticos de hoy, especialistas en urdir las peores páginas de la historia nacional caen ante la política de clase que nuestros pueblos están levantando, ninguno de esos señores y sus partidos son capaces de actuar mas que bajo el respaldo de poderosas empresas, todos ellos sucumben ante el pueblo, no quedándoles otra opción que lanzarse a los brazos de Hank González, Carlos Slim, de Alfredo Harp Helú, de Azcárraga, de Salinas y demás financistas, cuyo único recurso es mentir desvergonzadamente, simular preocupación por la suerte de los de abajo y reprimir.
Nuestro partido denuncia la falsedad de todos ellos, su reclutamiento por los poderosos, nuestro partido y el FPR rechazamos que la suerte de los monopolios sea la misma para el resto de la población. La clase obrera y sus aliados tienen otros caminos que recorrer.
I. Los intereses capitalistas en Oaxaca
Fuera de las características particulares de tipo territorial, étnico, cultural, de atraso económico y social, la política que las clases dominantes ejercen en Oaxaca tiene escasas diferencias con la de sus pares en el resto de la república mexicana, en Oaxaca como en el resto del país, dominan unos cuantos monopolios nacionales y extranjeros, que auxiliados por el aparato estatal oprimen con toda impunidad; pues a todos los gobiernos estatales les guía la aplicación de las mismas líneas monopolistas, financieras y antipopulares.
Sin embargo, son evidentes las condiciones en que la burguesía y sus monopolios mantienen a las clases trabajadoras en ese estado del sur, Oaxaca está sumido en la más grave falta de electricidad, drenaje, agua potable, vivienda con pisos y paredes dignas, los ingresos del pueblo oscilan alrededor de los $2,578 mensuales, el 80 % de sus municipios se encuentran postrados en la miseria, sus principales ciudades arrojan un saldo de más del 40 % de sus habitantes sin los servicios básicos, las condiciones de hacinamiento son también alarmantes, pues en la arruinada vivienda del pobre viven generalmente 7 personas en promedio, en general sólo 65.5 % de de la población cuenta con agua entubada, el 80 % de nuestras mujeres padecen desnutrición; ¡Y los capitalistas aseguran no percatarse de sus responsabilidades!
En todos los estados se suceden las represiones, el autoritarismo y los intereses de los capitalistas, en todos ellos prevalece el mando de personajes reaccionarios, mercaderes de la política, estranguladores del pueblo; en todos los estados los magnates y caciques, insolentes todos con el trabajador sencillo, no hacen más que repartirse el botín producto del saqueo del país; en todos los estados las clases dominantes no hacen más que empeñarse en sustraer hasta la última gota el trabajo ajeno; en todos los estados la oligarquía financiera se dedica ferozmente a promover sus negocios (con los recursos del pueblo), a impulsar nuevas formas de enriquecerse pisoteando los intereses de los trabajadores elevando nuestra miseria a lo indecible.
La burguesía y su Estado, atados a los imperialistas, cerrados a la pura y llana búsqueda de ganancias, degeneran en todos los órdenes, y no hay fuerza suficiente que pueda desviar esta marcha, misma en la que el fascismo viene en acompañamiento para asegurar sus intereses de la única manera posible en las actuales condiciones. La avanzada descomposición del régimen, hace parte de la debacle mundial del capitalismo y particularmente de la economía yanqui a la que México se encuentra subordinado.
El tema de Oaxaca, con sus complejidades como proceso social vivo, exige que no nos dejemos llevar por los señuelos especulativos y oficiosos, que afrontemos las realidades de los objetivos capitalistas tal cual se presentan, pues solo así puede cobrar sus contornos.
Concurren en Oaxaca los intereses de todas las clases sociales para definirse en muy dispares concepciones y reivindicaciones, tanto con muy diferentes fuerzas, recursos y posibilidades para actuar. Precisamente por esto, antes que lanzarnos a hacer vaticinios, nos concentramos en plasmar el proceso actual como es, sus tendencias y trascendencias; de esta manera queremos librarnos del enredo innecesario en el área de los romanticismos o las impugnaciones que bien a bien permiten identificar la posición que se tiene o se busca cimentar, aunque nada dicen acerca del fenómeno concreto del que se habla y sobretodo de sus perspectivas.
Bajo este entendido, sin apostar a una solución rápida del problema, cabe destacar como elemento bastante marcado por la protesta popular oaxaqueña y la crítica general, en torno a las condiciones actuales, que el capitalismo moderno impone a las masas de todo el mundo un modo de vida “normal” que esconde (o al menos lo intenta encubrir) condiciones de deshumanización material y espiritual en distintos grados y formas, se extrae de nosotros una enorme masa de ganancias, se presiona el ejercicio de un comercio, se incentiva cultivar un tipo de relaciones sociales, se adoctrinan visiones de pensamiento, se inculcan nociones sobre el bien y el mal, se trazan “ideales de vida”, se orientan comportamientos, se disuade, se atemoriza, se amedrenta, se golpea y se asesina para que las cosas no se salgan de curso.
Sopesar esta cuestión hecha política estatal sumamente descarada en el caso oaxaqueño, entra ya, cierto, en una línea de concepciones en que se quiere aminorar el peso de las difíciles condiciones de vida; el peso de las más graves tendencias de explotación; el peso de las fuerzas dominantes que concentran la riqueza; y de todas las contradicciones sociales.
Con todo, las clases dominantes se plantean el problema de la permanencia del capitalismo bajo grandes presiones antagónicas. Como esta cuestión que alcanza a expresarse en un replanteamiento de la política burguesa como fuerza consciente, equilibrada y competente en el ejercicio de su papel, sobre las compensaciones del sistema a los estragos de sus antagonismos, se delinea en todas direcciones adquiriendo una alta importancia y una afinación constante aún bajo el fascismo; sería absurdo pasarla de largo o darla por sobreentendida, y menos cuando es un elemento de argumento que también apunta a las teorías postulantes del progresismo capitalista a “condiciones humanizantes” que tienen en Ulises Ruiz a su peor propagandista, a la vez que a su hombre más ferviente y convencido, sabedor por el lado de la brutalidad de que solo la fuerza del capital las puede imponer sin importar los medios.
Uno de los rasgos modernos del capitalismo imperialista está en haber consolidado su sistema de relaciones internacionales, esta base impulsó la integración de las clases sociales en torno al ciclo de producción, resultando la expansión de sus fuerzas al máximo permisible y asegurando su mantenimiento en todas las latitudes, en tanto el proceso aseguraba cierto tratamiento a los antagonismos; manteniendo inmensas regiones a reserva del desarrollo económico tanto porque nada podían ofrecer los capitalistas, como por convenir su atraso para posteriores despojos. Aquí, como en muchas otras regiones del mundo, se suscriben los arreglos de los poderosos que valiéndose de la Confederación Patronal de la República Mexicana (COPARMEX) pretenden consumar el despojo en torno al patrimonio cultural, al potencial turístico y al enclave transístmico de Oaxaca, solo que esto ocurre en un mal momento de la crisis general del sistema.
Este fenómeno trae consigo el fortalecimiento de las contradicciones de clase y la agilización de la lucha de clases en torno a todo acontecer social, enmarcado en los intereses populares, magisteriales, campesinos, de trabajadores y estudiantiles, hartos del despotismo del capital. Aún cuando los alcances de las contradicciones están todavía por desatarse en toda su expresión, condición ésta última de un entramado que requiere sus tiempos de acumulación, se trata de una red interactuante de las fuerzas del capitalismo, de la fusión de los ciclos estatales, regionales y nacionales en uno solo de naturaleza internacional, que se construye para eslabonar el dominio de los monopolios y las superpotencias.
Hay sin duda en todo esto una idea más sustancial: que las relaciones económicas, políticas y sociales establecidas, se constituyen en tales mediante la supresión de otras perspectivas para las clases sociales subordinadas, para las que el problema de la revolución trasciende objetivamente como su estrategia segura, a la que eslabona un conjunto de tácticas en confrontación con los intereses del gran capital.
II. La acción de los grupos financieros, el Estado y sus partidos.
La acción de la oligarquía financiera y sus políticos en torno a Oaxaca revela las dinámicas propias de una democracia burguesa plenamente sujeta a las labores de sojuzgar al pueblo. Ninguno de los poderes de la burguesía mantiene otro propósito que no sea el de desgastar, socavar y poner de rodillas a los explotados y oprimidos de Oaxaca, ninguno de los monopolios u organismos empresariales ha tenido otro objetivo que no sea el de exigir, calumniar, escarmentar y asesinar a los luchadores populares para que se les deje seguir saqueando el estado sureño y conservar sus instituciones retrógradas, exclusivas y alejadas de las masas.
Los capitalistas saben que ahora no les es factible alejarse de los negocios públicos, saben que ahora más que nunca requieren de la mano dura del Estado para compensar sus pérdidas económicas y el odio de clase que las masas les guardan, y por eso actúan celosamente en Oaxaca como hace poco lo hicieron en Michoacán, en Coahuila, en Tabasco, en Chiapas, como lo hacen preventivamente en Jalisco, en Guanajuato, en Hidalgo, en Guerrero, en Baja California, en todas partes, coludiéndose con los viejos caciques, comprando políticos y abriendo el paso a nuevos peleles del tipo de Felipe Calderón.
En Oaxaca, pese a las contradicciones internas entre monopolios, caciques, terratenientes, grandes comerciantes, narcotraficantes y otros rapaces explotadores, las coincidencias entre estos ante el estallido social no se han hecho esperar, desde sus inicios, como para asegurar sus negocios comunes, Ulises Ruiz se colocó como fiel representante de todos, pero en particular de los monopolios, para acallar el descontento social, para imponer el silencio y permitir que los grandes negocios proyectados por el imperialismo no tuvieran la menor oposición, bajo el argumento de que la protesta social no tiene razón de ser, que todo marchaba bien, que en poco tiempo se vería el progreso, que los ingresos del pueblo no podían ser motivo de queja.
Sin lugar a dudas, los magnates, cada día obvian la parte de miserias que va engendrando su actuar, y solo la toman en cuenta como arma a favor de su política, enredo del que no pueden evadir sus responsabilidades. Por ejemplo, el sistema de patronos que prevalece en nuestro país da cuenta que todo lo fundamental cuanto se orienta en las instancias públicas solo beneficia a unos cuantos y empobrece a las inmensas mayorías, como ha sido muy especialmente el caso del turismo en el estado que ha encarecido las condiciones de vida, que el magisterio ha denunciado y para lo que plantea su demanda de rezonificación por vida cara, pero el turismo además ha traído la emigración en masa, el hambre, la indigencia, la prostitución y otros males, las políticas estatales contra el ejido tuvieron este mismo impacto sin que se inmute la clase capitalista.
De esta manera, las riquezas obtenidas en Oaxaca, la burguesía no las hubiese logrado ni remotamente sin el auxilio de sus gobernantes, ubicando a Ulises Ruiz en un papel más definido alrededor de los intereses empresariales, por lo que en definitiva éste personaje no es simplemente un “mal político” que llegó bajo maniobras fraudulentas, como nos quieren hacer creer los oportunistas, ya que por la simple concentración de los recursos para la vida política todo se ha convertido en corrupción, farsa y fraude con el único objetivo de que el sistema siga funcionando. Precisamente para esto el aparato político es indispensable con sus manipulaciones, maniobras, presiones y chantajes sobre la población, valiéndose frecuentemente de un discurso en la dirección opuesta, o sea, afirmando que se está construyendo un régimen donde prevalezcan los intereses populares, llegan al descaro de sostener que a un año de los desastres naturales, han remediado la situación de la población y actuado bajo el principio de primero ayudar a los desposeídos, cuando es bien sabido que solo favorecieron a los grandes hoteleros, asimismo predican una democracia donde los ciudadanos participen solo que todo debe quedar en manos de las sacrosantas instituciones del capital, sean estas las estatales o las organizaciones partidistas gran burguesas en el marco del “Estado de Derecho”.
En el estado de Oaxaca los burgueses impusieron un gobernador de su propio gusto y medida, controlan las instituciones públicas con sus personeros, instalan sus propias leyes y llevan a cabo una explotación extrema de bajos salarios, compra de productos agrícolas del campesinado a bajos precios, otro tanto hacen con sus tierras, les arrebatan el agua a las poblaciones, degradan los servicios públicos, saquean el patrimonio cultural de los pueblos, encarcelan y asesinan a los luchadores sociales y hacen prevalecer la impunidad de su accionar.
Tal política es sin duda lo que les ha llevado al descrédito y al desastre como ocurre en muchas partes del país, las turbulencias e inestabilidades del sistema son originadas por las propias leyes económicas y agravadas por el accionar de la clase capitalista, desde antes de que el pueblo se pusiera en pie.
A su favor, la calaña de sus partidos políticos, desde el amasiato fascista PRI-PAN, la inconsecuencia social-traidora del PRD y el contubernio de las “conveniencias” de sus pequeños partidos amantes del presupuesto; son el sustento de los grandes intereses financieros en el estado, que en el conflicto actual han demostrado la afinidad de intereses privados y públicos bajo el capitalismo. Los compromisos hablan por sí solos, desde el momento en que se fijan montos exorbitantes para que los partidos políticos se dediquen a difundir las ideas del capitalismo en sus diversas variantes y a sembrar la premisa de que en Oaxaca debe prevalecer la paz de las instituciones así sean estas ultrarreaccionarias, así también sus representantes sean de la peor especie, como recientemente lo confirmó el fastuoso Senado de la República, en un intento más por conciliar lo inconciliable entre el pueblo y sus explotadores, recordándonos aquellas épocas en que para imponerse los poderosos recurrían al juicio de que las instituciones se respetan y punto, con la salvedad de que ahora es una normatividad del sistema.
Los magnates se dan cuenta que en Oaxaca sus posibilidades de manipular a la población son cada vez más limitadas, y por eso recurren en primera instancia a las instituciones del Estado, a los partidos políticos, a sus intelectuales, y al alto Clero para que se reciten las eternas leyes de la propiedad privada y el eterno derecho privado a explotar a los demás, mas tampoco es suficiente, sus facultades tropiezan con la resistencia tenaz de la población, especialmente de sus sectores arruinados, obligando a la burguesía a emprenderla con todo en un nuevo intento de ahogar en sangre al movimiento de masas.
Consecuentemente Ulises Ruiz respaldado por los magnates, por el PRI y en los amarres con el PAN, recurrió a nuevos trucos de cabildeo para asegurarse la única victoria que a la fecha ha tenido, (aunque la inmensa mayoría de los oradores en tribuna dijo lo peor del sátrapa URO, para consolar a los combatientes, como el Tribunal Federal Electoral quiso consolar a los electores, finalmente votó contra el pueblo oaxaqueño y a favor de los monopolios y la democracia burguesa) que el Senado no declarara desaparecido los poderes del estado de Oaxaca; naturalmente lo consiguió porque en general así conviene a la oligarquía financiera y al resto del aparato político que no desea crear precedentes de tal calibre en estas condiciones en que la lucha de clases tiende a agudizarse, esa es la esencia de tal alianza tendida en breve plazo, misma que ha permitido a otros gobernantes mantenerse en el poder hasta el final de sus mandatos sin importar cuánto saquearon al pueblo, cuánto le arruinaron y mataron a sus dirigentes.
Pero veamos que en el México contemporáneo la forma preferida de resolver los problemas sociales es no otorgando ninguna concesión al pueblo y sentando precedentes legales para la represión, es decir, ambientar el único camino con que se quiere tratar al pueblo para mantenerlo atemorizado, inseguro y dócil. Es seguro que el intento por poner en manos de la SCJN el caso, las auditorias, el referéndum, el plebiscito, el juicio político y la revocación de mandato, conducirá a la misma charca. Solo el crecimiento de la correlación de fuerzas y la profundización de la lucha de clases con mayor y mejor organización clasista reventará la hegemonía gran burguesa en la definición del proceso.
Es típica de esta clase de personajes pululantes a lo largo de la historia del capitalismo su conducta nefasta, y a veces cuestionada por sus propios auxiliares o compinches. Ulises Ruiz se ha montado definitivamente en una compleja trama de intereses gran burgueses en que concurren los propósitos estratégicos del Estado por no perder el prestigio que le dan dos siglos de opresión; el anhelo capitalista de mantener inquebrantables una sola de sus instituciones; su aspiración a pasar la crisis política sin una sola pérdida; tanto como los intereses burgueses involucrados en la región que se debaten en torno a las proyecciones del Plan Puebla Panamá y en torno al tradicional despojo cotidiano de nuestro pueblo.
Ulises Ruiz está aprovechando de común acuerdo con los políticos de su partido y en arreglo con el panismo su manutención y su compromiso de velar por los grandes intereses financieros en la región; Ulises Ruiz está aprovechando el cobarde silencio de los socialdemócratas del PRD que hoy muestran tener más miedo a la revolución que al fascismo.
Fuera de todo esto Ulises Ruiz no es más que un simple político burgués sanguinario cuyo poder se sustenta en que sirve a los intereses de los monopolios, este personaje solo es moneda de cambio para los capitalistas.
Esta arquitectura de la política del capital en sí es la base de las alianzas de la gran burguesía para el caso de Oaxaca, que si bien no es del todo homogénea, pues alguien saldrá raspado, por ejemplo los mismos terratenientes van a sufrir las consecuencias cuando los grandes monopolios los desplacen del mando regional que aún sustentan en varias partes de la entidad, y hasta los grandes comerciantes y hoteleros nacionales van a perder las viejas prerrogativas, de cara al dominio que los imperialistas tienen proyectado, en suma, sus posiciones y ganancias van a disminuir ineluctablemente ante la competencia monopólica trasnacional.
URO no hace otra cosa más que llevar a escena su papel de lacayo del capital financiero, y por tanto, su manera de actuar se ve sujeta a las reglas de un juego hecho a imagen y semejanza de los grandes monopolios, en otras palabras, su comportamiento político es el de cualquier empresario haciendo negocios de su posición política, maniobrando con lo que sabe que tiene, administrando una buena dosis de chantaje con lo que el PAN quiere del PRI, y con lo que sabe que es, vendiendo a buen precio su posición de agente público.
En este caso, Vicente Fox, los senadores, los partidos políticos y Ulises Ruiz demuestran simple y llanamente que los políticos burgueses son incapaces de resolver los problemas sociales, demuestran que llevados por los intereses capitalistas no tienen ninguna intención en solventar la grave situación de las masas, sus problemas sociales, sus necesidades de empleo, de salario digno, de apoyos al campo y a sus pequeños negocios, de auxilio a sus escuelas y universidades, de vivienda digna, de salud…, demuestran que en adelante las instituciones públicas solo pueden garantizar la seguridad de los monopolios haciendo amarres desde sus palacios, sin consulta popular, pero bajo el cobijo de su ejército y policías.
Como señalamos, la acción de los grupos financieros en los medios de comunicación, en el Senado, en el poder ejecutivo y en los poderes estatales, no ha sido suficiente, en la medida en que las capas populares respondieron con la organización; viéndose obligados a tender y ejercer otros mecanismos de presión y manipulación como lo son la división del movimiento popular que tradicionalmente les traía buenos resultados, pues ante la desesperación general, en ocasiones las fuerzas negociaban recursos a costa de fracturar la unidad y los procesos de lucha en tiempos en que de una u otra forma la burguesía tenía con qué chantajear y el movimiento no atinaba a encausarse con una política independiente.
En esos términos los enemigos del pueblo vienen emprendiendo campañas que buscan quebrantar la unidad, fundamentalmente dividiendo al magisterio de los sectores populares, auxiliándose también del oportunismo, sabedores de que la estructura magisterial de la Sección 22 posibilitó una rápida organización del descontento, además de que se reconoce en los intereses populares una radicalidad superior de cara a la lucha contra el régimen, cuyas repercusiones van trascendiendo en el plano nacional. Y la alternativa aplicada ha sido la de otorgar nuevas facultades a la Gordillo para que ejerza sus influencias en el estado donde más se le ha desenmascarado (la tiene difícil).
Una extensión más de la política burguesa en descomposición es la liberación de delincuentes para reclutarlos y capacitarlos desde las instancias represivas, agrupándoles en bandas de sicarios “al margen de la política” que asolan el estado y siembran la muerte en nuestras filas, y de cuya responsabilidad los capitalistas se desentienden, pero tampoco convencen dadas las evidencias por el armamento, por el objetivo que persiguen ese enjambre de bandas y por su disposición a defender a Ulises Ruiz, a los caciques y a los grandes empresarios. Esta expresión de la política burguesa se encuentra en fase de convertirse en lo que se suele llamar “cuestión de rutina” para arribar a su legalización en los marcos de que supuestamente se trataría de “ciudadanos que solo buscan defenderse”.
El siguiente truco ha sido sembrar el supuesto de que el régimen “ya resolvió”, que ahora le toca a las organizaciones populares desistir de sus luchas y renunciar a sus intereses. Dicho así, y repetido millones de veces en todas las formas posibles, hacen suponer que el Estado efectivamente algo hizo en beneficio del pueblo, que se fue “receptivo”, pero que la resolución tomada fue adversa y por tanto no queda más que acatarla. Pero en este como en muchos casos, el Estado burgués simplemente confirma sus posiciones, no atiende en lo más mínimo los anhelos de la población, porque no es este su propósito, y lo que resuelve definitivamente es doblegar como sea a los descontentos en cualquier parte del país.
Ahora los políticos burgueses dan nuevas cartas al fascismo que cree llegado el momento de actuar para disolver al movimiento popular y especialmente a ese “engendro revolucionario” que resulta de la constitución de la Asamblea de los Pueblos de Oaxaca, identificada como estructura de lucha por el poder para los explotados y oprimidos. Los burgueses dan nuevos ánimos al chacal Ulises Ruiz y le incentivan a pasar a la ofensiva una vez más, a encarcelar a los representantes populares y amedrentar a las masas con una nueva escalada de violencia, en tanto el régimen foxista se evade, los otros poderes se desentienden y pretenden no estar implicados, cuando estos mismos son los que colocan a URO en las condiciones de reprimir a un movimiento justo y necesario. Pero la fuerza de la APPO que le viene dada por las energías democrático-revolucionarias de la población oaxaqueña está lejos de haber sido derrotada, sus condiciones y la situación en que la coloca la clase dominante le crean un escenario mayor para su lucha.
III. El advenimiento del proceso democrático-revolucionario de masas.
En esas condiciones resulta evidente que el gobierno estatal es incapaz de atender sus asuntos cotidianos, nomás dar un paso práctico le acrecienta el rechazo popular, no administra sus asuntos, de plano sus instituciones están abandonadas por sus titulares, ni asegura al 100% los intereses gran burgueses, el señor la pasa escondido de mansión en mansión, de hotel en hotel, los tribunales de su justicia están desarticulados, y sus escarnecidas fuerzas represivas no funcionan como hasta hace poco lo hacían, así que solo les resta el disimulo y la reconcentración para una nueva asonada represiva.
Cierto que los burgueses se mueren de ganas por reprimir al movimiento, mas ni eso parece ser factible mas que al precio de una insurrección popular, pero su política consiste precisamente en que mientras no puede actuar, hacer creer que su auténtica incapacidad obedece a una conducta legal y pacífica hasta colocar todas las premisas del ejercicio monopólico de la violencia.
Si de una parte la acción de las fuerzas burguesas obedece a la defensa intransigente de sus intereses más sagrados, también se debe en alto grado al declive histórico del capitalismo y la agudización de sus contradicciones. Las clases sociales explotadas y oprimidas están dando cuenta de importantes síntomas de separación de las clases dominantes, acusan una pugna superior contra las mismas bases del sistema y por esto los capitalistas se han empeñado en dar nuevas lecciones de su poder.
Las ofensivas del capital se han sucedido una tras otra sin parar en las consecuencias, generando una crisis política y económica que mueve a millones de seres a repudiar y combatir el estado de cosas existente, resultando Oaxaca con sus tradiciones de protesta uno de los escenarios más destacados de la lucha de clases actual. La dictadura del capital se ha metido en el torbellino de la política demagógica y fascista, es aquí donde las patéticas debilidades del sistema, los compromisos imperialistas y el desgaste de las viejas formas de control hallaron su respuesta abonando el camino de la lucha popular.
La lucha de clases en Oaxaca ha rebasado los márgenes regionales colocándose en un destacado lugar con respecto de la lucha nacional de la clase obrera y los campesinos pobres de nuestro país, en buena medida ha sido la propia burguesía la que ha llevado el conflicto a este nivel.
La ligazón interna entre el sistema capitalista y el fenómeno democrático-revolucionario oaxaqueño enfrenta obligadamente ese contraste, es decir, son los antagonismos que engendra el capitalismo (en el centro el de trabajo contra capital) los que llevan a las masas urbanas y rurales del estado de Oaxaca a disputar el poder a la burguesía mediante la APPO como la forma que posiblemente cobre un gobierno obrero, de campesinos pobres y popular, nada más necesario y nada más indispensable en estos momentos.
La acción popular en Oaxaca viene a elevar la definición de la lucha revolucionaria como emanación de las contradicciones entre explotados y explotadores, lo cual se requería urgentemente porque en el mundo contamos con nociones instrumentalistas de la actividad social, en especial del curso revolucionario, de concepciones sustentadas en idealizaciones absurdas y sectarias, así como del rechazo abierto y la separación de la actividad política de sus bases clasistas, de las condiciones materiales de existencia de las fuerzas productivas y de su empalme con la inmortal ideología científica de Marx, Engels, Lenin y Stalin . Concepciones que en distintos aspectos dañan un proceso sujeto a unas condiciones objetivas y subjetivas, lo alejan de sus orígenes en el seno de nuestra sociedad.
Con la aceleración de la dinámica productiva del capitalismo, la lucha de clases se ha recategorizado a fuerza de que sus procesos son parte cotidiana en la vida de cada país. En el mundo se han colocado de firmes los lazos de un modo de producir, que se sostiene a base del expansionismo del capital financiero, hecho de múltiples implicaciones. Solamente observar que esta realidad confronta a unos cuantos miles de monopolios con millones de explotados nos lleva a valorar la actuación de éstos últimos en una lucha constante contra los primeros.
Y nos preocupa superar un error frecuente: sectores sociales reivindicadores de una acción revolucionaria evaden su responsabilidad de trazar con amplitud sus posiciones, ofreciendo una posición vulnerable, y muchas veces se encuentran ante el dilema de las fuerzas retrógradas que hace tiempo han adelantado su análisis y su acción en el arte de desarticular los procesos de lucha bajo la visión de que Oaxaca es un caso marginal, aislado o de fenómenos de la sociedad factibles de corregir, a causa de que no siempre se coloca nuestra crítica al centro de los procesos sociales, por supuesto, en algunos casos son limitaciones que los revolucionarios tenemos.
A pesar de lo cual esas posiciones ya avanzan en el planteo de una crítica contra el sistema de dominación, aunque todavía con resabios de tendencias inclinadas a resolver para sí uno u otro mal del capitalismo, por ejemplo, las pugnas centradas en las demandas reivindicativas y de una mayor participación social sin trastocar el régimen; en otros casos la evidencia señala que se trata de la crítica radical revolucionaria pero con elementos escasos y herramientas limitadas para proyectarse, como las asambleas populares y frentes en varios países que instintiva e insuficientemente se orientan a la lucha por el poder político-económico.
¿Quiere decir que como sugieren nuestros críticos pequeño-burgueses radicales, que en lo expuesto renunciamos a la acción consciente en virtud de que los elementos “lo disponen todo”?, ¿quiere decir que a los comunistas solo nos guía la inercia de estar en todas partes?, ni eso, ni inseguridad alguna, nuestras pausas obedecen a que en la definición de los contornos de la revolución proletaria contra el sistema capitalista exigen su rigor; simplemente la dinamización de los elementos nos convoca a una nueva adecuación de nuestras acciones, de nuestra política unitaria, de la táctica de masas, haciéndose menester observarlos, comprenderlos y ubicar nuestra actuación como clases sociales interesadas vitalmente en el desarrollo de la historia.
La APPO es un primer ejemplo de que las masas son capaces de organizarse, combatir al régimen y trazarse un nuevo tipo sociedad sustentada en los intereses de clase de las mayorías, en una especie de ley histórica de oponerse resueltamente al poder de los capitalistas y alentar las transformaciones revolucionarias en el país.
La APPO ha retomado la alta tarea de encabezar en Oaxaca la derrota del sistema de relaciones sociales omnipotente, una tarea muy elevada que no se resuelve en unas cuantas batallas; pero que sin embargo debe impulsar apoyándose en sus fuerzas motrices fundamentales que en el estado resultan ser el magisterio, la población urbana arruinada, la juventud, los campesinos y la clase obrera, esta última numéricamente pequeña, pero estratégicamente fundamental para la conducción posterior del proceso; por ello es urgente apuntalar su programa estratégico que les aglutine con mayor firmeza y les garantice su incidencia nacional. Con ésta y la acción decidida del pueblo oaxaqueño contamos con nuevas herramientas para que todos los sectores populares del país comprendan la relación entre la convergencia contra el régimen-frente único y la revolución proletaria.
La acción histórica de los trabajadores del campo y la ciudad que como siempre enfrenta el rechazo de la burguesía, es el único medio para que el proceso avance. Los objetivos inmediatos de la lucha popular son más claros, se agrupan en torno a la lucha contra el imperialismo y la oligarquía financiera, frente al orden despótico antidemocrático, en la lucha contra el fascismo y los principales instrumentos de la política burguesa.
Así la APPO se coloca como uno de los principales bastiones del movimiento popular nacional, afianza la perspectiva democrática y revolucionaria de los pueblos como única salida a la crisis económica y política del régimen. En su radicalización vemos una verdadera tribuna del pueblo contra sus opresores, y la más consecuente acción frente a éstos, por ello cuenta con inmensas fuerzas de respaldo por todo el país.
Estas tareas la llevan a conducir el proceso de la lucha popular, y por tanto a hacer una política flexible de aglutinación y unidad de todos los sectores populares progresistas, democráticos y revolucionarios, a cultivar las tradiciones de lucha y a contribuir al impulso del Frente Único de los explotados y oprimidos.
Su muy posible transformación de gobierno obrero y de campesinos pobres la coloca en un escenario atrayente entre las masas de nuestro país, resultando además una necesidad para su desarrollo, en torno al cual las banderas estratégicas del proletariado se colocan como las fundamentales del proceso, de entrada apuntalando la lucha por una asamblea estatal-nacional constituyente democrática y popular, por una nueva constitución local-nacional y la instauración de una república democrática y popular.
La profundidad de los antagonismos en el momento actual presenta al movimiento popular un punto de ruptura frente a la burguesía en un nuevo orden, en el orden de que los trabajadores requieren proclamar y hacer su política de clase, su pugna contra el capitalismo y su lucha por el socialismo, sin esta trascendencia simplemente no cabe hablar ya de movimiento revolucionario de las masas, esto es el rasgo que distingue el proceso actual de los anteriores en que fue suficiente en cierta forma el puro accionar defensivo contra la oligarquía y sus medidas económicas.
El problema organizativo fundamental de la APPO estriba en el de afirmar la organización de todos los sectores populares en el estado, sin los cuales serán insuficientes las próximas acciones. Este problema está subordinado a lo siguiente:
a) Que el programa de la APPO contemple los intereses y demandas fundamentales de la población, como lo son los de los recursos públicos, la tierra, la educación, el trabajo, la salud, la expropiación de los monopolios y el poder proletario.
b) Que los sectores populares se constituyan en verdaderos actores de su política, a que su agrupación obedezca a una posición de clase que encuentre sus espacios democráticos en los marcos de la alianza obrera, campesina y popular, superando su incorporación masiva con su organización.
c) Que se consolide la unidad de sus principales sectores en donde la línea a seguir sea discutida por las bases y resuelta de común acuerdo por las instancias de la APPO.
d) Que la organización afiance la ruptura de clase frente a la oligarquía financiera y su Estado.
e) Que las afecciones gremiales, economicistas y sectarias sean superadas bajo las premisas de la estrategia democrática y popular.
La visión de la oligarquía financiera en Oaxaca continúa careciendo de objetividad, no están considerando en absoluto el estado de ánimo popular, se sostiene a reserva de éste y proclama que “todo volverá a la normalidad” sin mayor problema.
En esto la APPO debe continuar socavando el poder burgués y extender su organización, acelerando las luchas en todo el territorio, levantando las banderas populares y llamando a las masas a controlar la vida del estado, a fortalecer un orden democrático y revolucionario, poner al centro la pelea por una nueva constituyente estatal que se apoye en las tradiciones comunitarias de los pueblos y en la solidaridad proletaria universales y oaxaqueños, hará más ancho el camino que ya abrió la revolución proletaria oaxaqueña.
extraído de www.pcm-ml.com November 02
NÓS-UP organiza em Compostela acto político com a esquerda abertzale para analisar o processo aberto em Euskal Herria
No sábado dia 4 de Novembro, polas 17 horas, NÓS-Unidade Popular organiza na capital da Galiza um acto político dedicado ao processo aberto no País Basco após a declaraçom de cessar-fogo indefinido da ETA. O acto decorrerá na sala de actos do Hotel Peregrino, em Compostela, sob o título “Processo de paz em Euskal Herria”.
No sábado dia 4 de Novembro, polas 17 horas, NÓS-Unidade Popular organiza na capital da Galiza um acto político dedicado ao processo aberto no País Basco após a declaraçom de cessar-fogo indefinido da ETA. Para tal, contaremos com a presença da dirigente da esquerda abertzale Jone Goirizelaia, que apresentará a análise do movimento independentista e socialista basco sobre o desenvolvimento de um processo transcendente sobretodo para Euskal Herria, mas que em si mesmo serve para abalar o histórico imobilismo do Estado espanhol face aos direitos dos povos sem Estado submetidos pola Constituiçom de 1978.
Além da dirigente independentista basca, o companheiro Maurício Castro falará em representaçom da Direcçom Nacional de NÓS-Unidade Popular, expondo o ponto de vista da esquerda independentista galega, que tem sido sempre solidária com a causa do povo basco e que neste momento, junto a outros muitos sectores populares galegos e internacionais, exige umha saída democrática para o histórico conflito entre Euskal Herria e Espanha, com base no reconhecimento do direito de autodeterminaçom nacional.
O acto decorrerá na sala de actos do Hotel Peregrino, em Compostela, sob o título “Processo de paz em Euskal Herria”. A entrada será livre e confiamos em que a iniciativa sirva para reafirmar a solidariedade galega com o povo basco que luita pola sua liberdade.
Mais info em www.nosgaliza.org
October 28 Desde este blog, e com o modestíssimo alcance que poida ter, nom quero deixar passar a ocassiom para me somar às vozes que reclamam a liberdade imediata e incondicional de Iñaki de Juana Chaos. Este ex-militante da ETA vem de cumprir umha longa condena, e agora o aparelho judiciário espanhol anda a alinhavar artimanhas para prolongar a sua estadia entre barrotes.
A questom é que pretendem escamotear-lhe a umha pessoa a restituiçom do que lhe pertence: a sua liberdade. E os méios de comunicaçom calam, cúmplices, esta evidência. Pintavam ontem, na crónica do juízo, o depoimento do processado como umha estrategia onde De Juana se caracterizava a si próprio como um simples preso que cumpriu a sua condena. Nom há tal estrategia, é simplesmente a verdade. Cumpriu a sua condena, e conforme a direito tem que sair. Agora pretendem retê-lo em prisom por umhas supostas ameaças ao juíz Garzón.
Poido imaginar perfeitamente quais forom os argumentos para inferir de uns artigos de opiniom publicados no Gara as ameaças que eles lêm. Naturalmente, o razonamento passa pola presunçom de entrada de que De Juana Chaos segue a militar na ETA, diga o que dixer. É como nos tempos da Santa Inquisiçom. Se a Santa Inquisiçom necessitava um culpável, e tu eras assinalado, estavas perdido. Aquí parece que a cousa vem funcionando de igual jeito. Nom importa quee De Juana diga que nom é da ETA. De facto, ainda que a própria ETA afirmara que esta pessoa deixou nalgum momento de pertencer a esta organizaçom, tanto teria. A tal ponto de absurdo chega a situaçom.
O estado espanhol e os espanholistas som tam tortizeiros como covardes. Nom perdoam a ninguém que mantenha a dignidade trás suportar o peso da implacável repressom que Espanha aplica contra toda dissidência, em especial a basca. Quê garantias processais oferece um juízo onde nom se vai ter em conta o depoimento do processado? Quê segurança jurídica oferece um sistema que inventa leis com destinatário único? Som perguntas que deveriam fazer-se aqueles que tanto cacarejam que vivem "num estado de direito".
Estamos perante um claro conculcamento dos direitos humanos, por cima com um coro teatral verdadeiramente patético. As "vítimas do terrorismo" capitaneadas por um fulano tam pouco exemplar em virtudes públicas e privadas como o fantoche Ynestrillas, muito botado para diante com umha mampara de por meio e baixo a escolta da polícia. Recordemos quem era Ynestrillas pai e quem é Ynestrillas filho, nom vaiamos meter-nos tanto na ópera bufa que acabemos dando crédito ao argumento.
Reitero, ainda a risco de ser censurado ou duramente atacado: Liberdade incondicional e imediata para Iñaki de Juana Chaos.
|