| |
|
|
MANIFIESTACIÓN O SÁBADO 10 DE FEBREIRO ÁS 12’00 DA MAÑÁN NA PRAZA DA PALLOZA.
NON Ó PECHE DE HENKEL – LA TOJA!!!
PECHAN PARTE DA NOSA VIDA
A globalización pecha o noso posto de traballo. A eles dalle igual que levemos 10,15, 20, 30 anos, etc, traballando en Henkel – La Toja. Para nós, co seu peche, remata a nosa vida productiva, todo a cambio de que eles aumenten os seus beneficios. O vello conto de sempre: os ricos cada vez son mais ricos e os pobres, cada vez mais pobres.
¿Por qué os poderes públicos non nos protexen? Parece ser que as grandes multinacionais como Henkel – La Toja son un enemigo moi poderoso para as administracións. Despois de todo, 153 traballdor@s é un custe moi baixo para a multinacional. Pouca cousa para ese imperio.
Pero a empresa Henkel – La Toja non se pode ir “de rositas”. Só conseguiremos as nosas xustas contraprestacións mediante a unidade de tod@s @s traballador@s, e a mobilización permanente que permita superar por goleada as cativas propostas que nos da a empresa. Para iso só hai un camiño: loitar unid@s polos nosos intereses como traballador@s.
Que se queren deixarnos trirad@s sen traballo, que saiban que non o van ter moi fácil. Que se enteren que por catro euros non se paga un posto de traballo, sobre todo, como é o caso de moita xente da plantilla, despois demoitos anos de esforzos diarios na empresa.
Por iso, logo de ter moit@s de nós deixado a nosa saúde nesta fábrica, agora queren levar a producción (iso dín…) a outros lugares, supoñemos que con salários de miséria, para así facilitar o medre dos beneficios de Henkel – La Toja.
Que non nos tomen o pelo. Moitos anos de traballo non son igual a duros a catro pesetas. Queremos conservar o noso posto de traballo, e únicamente o conseguiremos con unidade, esforzo e loita.
NON Á DESTRUCCIÓN DE POSTOS DE TRABALLO!!!
HENKEL – LA TOJA, MARCA AMIGA, NON DESTROCES A NOSA VIDA!!
| | 16 January
Companheiras e companheiras, Galegos e Galegas do Norte e do Sul, da costa e do interior, Compatriotas da Galiza irredenta, Siareiras e Siareiros:
Há agora um ano que muitos e muitas de nós vivimos umha jornada histórica em Compostela com a reapariçom da nossa equipa nacional de futebol tras 70 anos de longa noite de pedra. Até entom, falangistas primeiro e pepeiros depois impedírom com raiba que a Galiza contasse com representaçom de seu no eido do desporto.
Há agora um ano também que a luita de tant@s galegos e galegas começava a ver o seu fruto. Desde os primeiros documentos de organizaçons nacionalistas que já em 1974 reclamavam a necessidade de contar com selecçons galegas, passando pola criaçom de Siareir@s Galeg@s en 1996, ate á massiva manifestación en Compostela antes do Galiza – Urugai, som muitos os esforços que se figéron neste país em favor das nosas selecçons. Estamos seguros de que luitávamos no seu momento e seguimos luitando agora por algo digno, por algo fermoso, e o que é máis importante, por algo justo.
Desde há muitos tempo homens e mulheres desta naçom chamada Galiza, elaboramos faixas, realizamos murais polas selecçons galegas, recolhimos sinaturas e colamos cartazes, mais também debatemos, trabalhamos e berramos nas bancadas ou nas ruas com um só fim: que a Galiza como naçom estivesse representada internacionalmente polos seus e as suas desportistas e que estes/as pudessem livremente autodeterminar-se a nível político sem serem sancionados e sancionadas, insultados ou ameaçadas por se negarem a competir sob a bandeira vermelha e amarela da imposiçom.
Mas também amigos e amigas há quem pagou o seu posicionamento a favor da selecçom galega com algo mais do que umha sançom federativa ou com umha crítica selvagem desde um jornal ou rádio de Madrid.
Aproveitando que celebramos o ano da memória histórica cumpre lembrar aos membros da seleccom galega de futebol fusilados en Barcelona en 1936. Esses desportistas acudian às olimpíadas populares organizadas polo governo da República e fôron passados polas armas polos mesmos que de seguido proibíron a nossa língua, trouxérom a humilhaçom, o fascismo e o exílio à nosa terra,…
Por suposto também é momento de lembrar o exemplo de coerência e valentia que deu no seu momento o futebolista galego Nacho, todo un referente para o noso colectivo assim como para os nossos desportistas.
Siareiros Galegos, Siareiras Galegas como organización plural e apartidista, onde trabalhamos juntos e juntas por umha causa comum, reconhece os pequenos avanços que se tenhem dado os últimos meses com a reapariçom da nossa selecçom de futebol e a criaçom de novas equipas nacionais coma as de rugby, basquete ou handebol….mais o nosso colectivo quer também deixar claro publicamente que seguirá a existir e a luitar até que a Galiza como Naçom esteja representada a nível oficial em competiçons desportivas de carácter internacional.
Como di a legenda desta manifestaçom, para nós a Galiza é mais do que um jogo, Galiza é mais que umha partida ao ano. Desde esqui reclamamos ao governo da junta dar passos firmes pola total diginificaçom e oficializaçom dos nossos combinados nacionais e a sua extensom a todas as modalidades desportivas.
Companheiros e companheiras, nom nos enganemos, a dia de hoje som mais de 40 as naçons sem estado reconhecidas por diferentes federaçons internacionais. Futebol, rugby ou surf som apenas exemplos de desportos onde há naçons como a nossa reconhecidas oficialmente, e se a Galiza nom o estiver é principalmente pola incompetência de muitas federaçons, o medo a posicionarse de alguns (desportistas incluídos) e sobretodo polos espanholitos e espanholitas que vem em selecçons como a galega outra fenda no seu ráncio e patético orgulho canhi.
Compatriotas vindos e vindas de todos os recunchos da Galiza : pola unidade na defesa dos nossos direitos, pola luita contra o localismo, pola dignificaçom e oficializaçom das selecçons nacionais galegas e polo orgulho que temos de sermos galegos e galegas, de Siareir@s Galeg@s só podemos dar-vos as graças pola vossa assistência e pedir-vos que berredes connosco:
UMHA NAÇOM, UMHA SELECÇOM!!! 14 January Ante á polémica suscitada a raíz da música que se utilizou no acto de 25 cabodano do Parlamento de Galiza, a Asociación de Gaiteiros Galegos manifesta o seguinte:
As actuacións musicais nos actos de conmemoración dos 25 anos do parlamento galego e as declaracións públicas xeradas a posteriori demóstranos que non temos unha clase política normalizada na nosa cultura. Nun país cunha clase política orgullosa da súa cultura ninguén con capacidade para decidir sobre a organización dos actos de conmemoración dos 25 anos do noso parlamento, se atrevería a propoñer un acto onde se interpretan cancións galegas coas formas musicais do folclore andaluz. Porque así foi o que a conteceu ese día.
Na música hai formas de interpretación que son froito de séculos de traspaso xeneracional da oralidade. Estas formas son as que caracterízan a cultura musical dun pobo. E no caso de Galiza é indiscutíbel que temos na música tradicional, unha das máis diversas e vivas do mundo enteiro. Non é comprensíbel que se fuxa dela para tal conmemoración.
A raíz dunhas supostas declaracións da Presidenta do Parlamento Galego que decían:
“Nin a guitarra é andaluza nin a gaita é galega”...
Queremos dicir : ten vostede toda a razón, a guitarra non é un instrumento andaluz pois está presente na maioría dos folclores peninsulares, aínda que nos do noroeste con moitísima menos forza que nos da meseta e levante. O que si é andaluz é un xeito determinado de tocar a guitarra e unha maneira determinada de cantar. Non se trata do instrumento Sra. Villarino, senón do xeito de interpretar un símbolo de Galiza, o noso Himno.
Basta xa, de que os nosos políticos se avergoñen da nosa identidade. A integración progresiva de tódalas culturas neste mundo globalizado non pode pasar pola difuminación das súas personalidades en favor de trazos arbitrariamente escollidos dende o gusto por esta o aqueloutra música. Moi ao contrario, é responsabilidade de todos conservar as nosas diferenzas culturais (idiomas, músicas, instrumentos, traxes, xeitos de cultivar a terra, ...) pois son elas as que aportan riqueza á cultura humana e quizais algún día precisemos desa variabilidade para a supervivencia, o que xa sucedeu moitas veces ao longo da historia da especie humana.
É asombroso que dende as máis altas estruturas do poder político galego, dende os órganos que representan, ou deberan representar á galeguidade, asistamos sistematicamente á potenciación do autoodio. Lembremos o caso da Banda da Deputación de Ourense que nos quixo convencer de que as gaitas escocesas (e non nos referimos aos instrumentos senón ás formas, aos xeitos, ás maneiras de interpretar,...) eran mellores que as propiamente galegas.
É absolutamente denigrante escoitar alalás aflamencados, un xeito tan propio e dunha beleza tantas veces louvada por propios e alleos dende hai case dous séculos, non merece ser cantado con cadencias e modos flamencos dentro dun acto no que se pretende conmemorar os 25 anos do autogoberno GALEGO, moito menos ser interpretado cun instrumento que lle é absolutamente alleo. Non se pode confundir a beleza artística coa representatividade dun símbolo, alalás, gaitas de fol galegas e o noso Himno son símbolos que nos identifican como galegos/as.
Preferimos non entrar a valorar os coñecementos musicais deste ou daquel outro persoeiro/a político/a, que seguro que os teñen, mais deixemos estas nocións en mans dos técnicos e dos especialistas, que para iso están.
A Asociación de Gaiteiros Galegos, co obxecto de normalizar á presenza da música tradicional en todos os actos institucionais do Goberno e do Parlamento, ofreceuse ao Presidente da Xunta para elaborar un proxecto de protocolo para utilización da nosa música nos actos institucionais. Só a Vicepresidencia da Xunta aceptou esa colaboración. Desde o Parlamento de Galicia non se contactou en ningún momento coa Asociación de Gaiteiros Galegos, co obxecto de axudar a deseñar o que sería un dos actos centrais do vixésimo quinto aniversario do Parlamento de Galicia, no seu Pleno Extraordinario. Con certeza teriamos proposto intervencións musicais que serían de absoluto consenso entre as forzas políticas e para a sociedade galega que é, ao fin, quen máis debera celebrar esta onomástica. Máis aínda, teriamos proposto intervencións musicais cun orzamento moitísimo menor. E, por suposto, somos sabedores do riquísimo elenco de músicos que temos no país e dos seus múltiples e variados estilos.
Se a quen organizou semellante acto lle parece que a gaita de fol galega non é o suficientemente digna para acompañar ao noso himno, se a tanto chega o seu autodesprezo, se tanta vergoña sentiu por ser galego/a, se lle pareceu que para ser moderno precisaba borrar, adulterar ou modernizar símbolos, polo menos que acompañara o noso himno con algo neutro como unha boa orquestra sinfónica, unha digna coral ou mesmo unha boa banda de música, que de todo temos aquí en Galiza, sen ter que botar man de folclores alleos.
Desde a Asociación de Gaiteiros Galegos lamentamos que pouco máis transcendera que as intervencións musicais. Daquela, ¿cal é o alcance político deste acto? Pois se foi o que estamos a falar, mellor sería deixarnos de aniversarios e dedicar os esforzos a outras tarefas, como pode ser o desenvolvemento da lei de símbolos de Galicia do ano 1984 sobre a que a Asociación de Gaiteiros Galegos ten distintas achegas que suxerir. Cómpre diferenciar neste aspecto o que é un acto institucional, como o devandito Pleno Extraordinario, onde é necesario respectar a lexislación vixente (lei de símbolos de Galicia) do que poden ser os gustos que a nivel particular poida ter cada representante do noso Parlamento, que de seguro son ben variados. ¿Ou é que a partir de agora vanse autorizar variantes da nosa bandeira segundo o gusto do político de turno?
A este respecto, houbo un aspecto nos discursos que puidemos escoitar neste acto conmemorativo que nos chamou poderosamente a atención: a coincidencia de todos/as vostedes no feito de que Galiza se acha na vangarda. Non sabemos a que vangarda se refiren, aínda que unha cousa si sabemos de certo: unha das poucas cousas, senón a única, na que Galiza poder marcar unha diferenza notable co resto dos países do mundo é na conservación e orixinalidade da nosa música tradicional. Esa manifestación da que vostedes se avergoñan constitúe, ao fin, unha das moi pouquiñas vangardas galegas.
Ogallá esta discusión sirva para que as tres forzas políticas representadas no noso parlamento se decaten de que a nosa música tradicional non é un patrimonio partidario, e que deixen de esforzarse en como organizar actos musicais, en conmemoracións de solemnidade que os diferencien a unhos dos outros. Por favor, deixen de experimentar con importacións alleas para a nosa música. O seu deber é poñerse á altura das clases populares de Galiza que foron quen mantiveron vivas e vigorosas as nosas tradicións musicais.
Por último só engadir que a gaita non é galega, non señor/a, hai centos de gaitas por todo o mundo, pero a gaita de fol galega si que o é, e iso significa morfoloxía, xeito, repertorio e modismos, xustamente o que nos define como galegos/as e o que deberiamos mimar, agarimar e non desprezar
10 January Aquí estamos de volta, depois de um mês...ou quase. Vamos dar guerra este ano, prometemo-lo!!!! Saúdos a tod@s... 15 December
|
|
|
CAMPAÑA de APOYO a la FUNDACIÓN F. ENGELS
FRENTE a las AGRESIONES FRASCISTAS
Compañeros:
Nos dirigimos a vosotros nuevamente para contar con vuestra participación en la defensa de la Fundación Federico Engels. Desde el mes de septiembre nuestra sede en Vitoria es víctima de pintadas fascistas, pero el pasado 12 de diciembre se atrevieron a ir mucho más lejos, agrediendo fisícamente a un compañero. Tanto Delegación de Gobierno como la Consejería de Interior del Gobierno vasco, a pesar de estar informados en detalle, no han movido un sólo dedo para frenar la impunidad de estos elementos. Por nuestra parte nos mantemos firmes, no permitiremos que los fascistas impidan nuestra labor de difusión y defensa de las ideas del marxismo, ni que quiebren nuestra lucha por la transformación socialista de la sociedad, como tantos otros compañeros de otras organizaciones que en el conjunto del Estado sufren todos los días agresiones de estas características.
Hemos lanzado la formación de un Comité Antifascista que cuenta ya con la participación activa de gran parte de las organizaciones obrera y juveniles de la izquierda y esta tarde tenemos convocada una concentración. Este es el punto clave, unidad de la izquierda movilizando a nuestra clase. Pero también queremos señalar la actitud del Estado burgués, que a pesar de llenarse la boca con la palabra libertad y democracia a través de todos sus representantes, permanece impasible frente a la persecución que la izquierda sufre de las bandas fascistas. Por ello os pedimos que enviés la resolución a las direcciones que os indicamos a continuación con copia al correo de la Fundación. fundacion_federico@engels.org
· Basta de impunidad para las bandas fascistas
· Basta de pasividad de las autoridades policiales y de seguridad del gobierno vasco con estos matones fascistas
|
Basta de agresiones fascistas en Vitoria
A la atención de:
- Viceconsejería de interior del Gobierno Vasco
Miguel Ignacio Legarda Uriarte
Fax 945173435
e-mail japortuondo@ej-gv.es
- DELEGACION DEL GOBIERNO COMUNIDAD AUTÓNOMA PAÍS VASCO
Paulino Luesma Correas
Fax: 945 95 91 20
e-mail delegado_gobierno.paisvasco@map.es
- MINISTRO DEL INTERIOR
Alfredo Pérez Rubalcaba
Fax 91 5371003
e-mail estafeta@mir.es
1.- Desde el pasado mes de septiembre la sede de la Fundación Federico Engels y del Sindicato de Estudiantes en Vitoria ha sido objeto de continuas pintadas nazis perpetradas por una banda fascista organizada y que actúa desde hace tiempo en la ciudad. Este grupo esta integrado por individuos muy conocidos en los ambientes de gimnasio y de las empresas de seguridad. Uno de ellos, José Viñas, ha trabajado como guardia de seguridad en la sede de la UGT, prestando servicios como empleado de la empresa de seguridad VINSA. Se da la circunstancia de que la sede de la UGT y la de la Fundación Federico Engels y del Sindicato de Estudiantes se encuentran en aceras opuestas en la misma calle. Amparándose en este “trabajo”, el mencionado fascista José Viñas ha recibido durante estos meses, en horario laboral y en la misma sede de UGT la visita continua de otros fascistas.
2.- Las pintadas amenazantes con simbología nazi fueron una primera fase en la agresión. El 24 de noviembre uno de estos individuos que mantiene relaciones con José Viñas entró en el interior de la sede de la Fundación y del Sindicato de Estudiantes en actitud provocadora declarándose fascista. El 12 de diciembre se dio un paso más. Dentro de la sede de UGT, otro fascista, acompañado por el mencionado guardia de seguridad José Viñas, agredió a un militante de la UGT y socio de la Fundación Federico Engels en la sala del sindicato del metal provocándole lesiones en cráneo y rodilla derecha. Al día siguiente de estos graves sucesos fue cesado el guarda de seguridad José Viñas de su actividad en la sede ugetista después de que un informe de los cuerpos y fuerzas de seguridad del Estado confirmasen al responsable de seguridad de la UGT de Euskadi Eloy Pedro de los Ojos que el citado individuo pertenecía a banda fascista tal como venía denunciando afiliados a la UGT, la Fundación Engels y el Sindicato de Estudiantes desde hacia meses.
3.- El 13 de diciembre, el mencionado fascista José Viñas y otros integrantes de su banda volvieron a proferir amenazas e insultos contra militantes de la Fundación, del Sindicato de Estudiantes y de la UGT. Estas agresiones han sido denunciadas ante el conjunto de la población y del movimiento obrero de Vitoria por parte de la Plataforma Antifascista que agrupa a numerosos sindicatos obreros, organizaciones políticas de la izquierda y entidades ciudadanas.
4.- Las agresiones perpetradas también han sido denunciadas puntualmente a la Ertzainzta y a los responsables de seguridad del gobierno vasco. Sin embargo hasta el momento no se ha practicado ninguna detención y los fascistas siguen actuando con total impunidad ante la pasividad de los responsables policiales del gobierno vasco y de la delegación del gobierno central. ¿Hasta cuando se mantendrá esta situación? Obviamente si en los próximos días hay una agresión más, los responsables políticos y policiales del gobierno vasco y central tendrán que asumir su responsabilidad por no haber actuado contra estos elementos de sobra conocidos por ellos y que han sido denunciados en numerosas ocasiones.
Por tanto, los abajo firmantes exigimos:
· Basta de impunidad para las bandas fascistas
· Basta de pasividad de las autoridades policiales y de seguridad del gobierno vasco con estos matones fascistas
· Disolución inmediata de estas bandas paramilitares que son una amenaza a los derechos democráticos
- Juicio y castigo a sus integrantes.
|
|
|
|
|
|
Tools 
Help
